Translate

Totaal aantal pageviews

vrijdag 24 maart 2017

donderdag 23 maart 2017

Meer, meer, meer....

....meesters voor de klas, en dan met name op de basisschool. Zo nu en dan komt het weer eens in het nieuws. Gisteren werd de Peetersschool in Amsterdam waar de verhouding juffen meesters 20-3 is, voor één dag 'overmeesterd' door mannelijke docenten die de boel overnamen om aandacht te vragen voor het feit dat kinderen behoefte hebben aan meer meesters naast de juffen. Het is dus niet zo dat er nu scholen moeten komen met alleen maar mannen als docent. Ik zag gisteren namelijk al weer een aantal vrouwen die als door een wesp gestoken reageerden op social media, zij zijn gewend om het aldoor over het glazen plafond te hebben en dat ze het ook niet makkelijk hebben, en wensten niet dat de aandacht nu even werd verschoven naar een beroepsgroep waar vrouwen in zijn oververtegenwoordigd.

Toen ik op de basisschool zat heb ik net zoveel met juffen als met meesters te maken gehad, en ik denk dat het heel goed is om die mix te hebben voor kinderen van die leeftijdscategorie. Hoe heel maatschappelijk verantwoord en sociaal gewenst we ook vinden dat mannen en vrouwen gelijk zijn, zijn ze dat in veel opzichten natuurlijk niet. De manier van lesgeven, het oplossen van problemen, mannen en vrouwen gaan daar anders mee om. Er zal in een juffenklas een andere dynamiek zijn dan in een meesterklas. Mannen hebben vaak (een ander soort) humor, zijn wat meer oplossingsgericht en zijn ik denk wat losser in de zin dat ze de kinderen wat meer zelf laten oplossen. Ze snappen waarschijnlijk beter dat opgroeiende jongetjes iets meer hun energie kwijt willen dan de meisjes, ze zijn zelf namelijk ook een jongetje geweest. Dus nogmaals, ik denk dat een mix tussen juffen en meesters gewenst is en dat de kinderen in hun basisschoolperiode met beiden in aanraking moeten komen.

Ook in de werksfeer gaat het er onder collega's anders aan toe als de groep alleen uit mannen of vrouwen bestaat, of uit mannen en vrouwen. Ook daar ben ik voor een mix. Bij de verschillende V&D's waar ik heb gewerkt, waar natuurlijk ook meer vrouwen dan mannen werkten, viel me op dat op de afdeling damesmode, waar uitsluitend vrouwen werkten altijd wel iets aan de hand was onderling. Ook heb ik in die 35 jaar zowel mannelijke als vrouwelijke leidinggevenden ervaren, en ook daar zat een verschil in, voor beiden zowel positief als negatief, maar ook hier geldt dat het belangrijk is dat beide sexen vertegenwoordigd zijn in alle lagen. En daar moeten kinderen al in de basisschool leeftijd mee kennismaken en omgaan, dus meer, meer, meer meesters voor de klas! Er is zelfs een website: Veel meer meester.

De meesters die voor één dag de Peetersschool overmeesterden, tot grote vreugde van de kinderen. 

woensdag 22 maart 2017

Aidan in disguise (with reading glasses)*


Al sinds enkele jaren heb ik zo nu en dan, dus niet altijd, een leesbril nodig. Als ik moe ben, of er is niet voldoende verlichting, aan de andere kant zijn we er toch allemaal van overtuigd dat de beschrijvingen op verpakkingen over bewaaradvies en bereidingstijd e.d. vroeger in een veel groter lettertype was. Anyhow, een leesbril dus. Ik heb er verschillende, één ligt er naast mijn bed, één had ik op mijn werk maar is nu net als ik werkloos en in afwachting van een nieuwe positie, één in mijn tas/jas, want net zoals op de verpakkingen zijn de teksten op menukaarten in restaurants er in de loop der jaren ook niet op vooruit gegaan. Als je mij hoort uitroepen: "Wat een fijne menukaart!", betekent dat in eerste instantie dat er een prettig leesbaar lettertype is gebruikt die men zonder bril kan lezen.

De 'hoofdbril' ligt bij de computer, en is de meest gebruikte bril. Deze was de leesbril die alle andere leesbrillen overbodig maakte. Ik had hem gekregen van vrienden Rick en Chris, nadat ik Chris met zo'n zelfde leesbril had gezien. Was ja, want van de week is ie op de grond gevallen, en kapot. Ik had dat niet meteen door, ik had hem opgeraapt en weer naast de computer gelegd en toen ik 'm later nodig had dacht ik 'wat zie ik raar, mijn ogen gaan wel erg achteruit', maar toen bleek dat er nog maar één glas in zat. Het was zo'n fijne bril, omdat het een 'grote' bril was, niet z'n half brilletje met kleine glaasjes. Ik heb verzocht zo'n soort gelijke bril te vinden, maar dat bleek niet eenvoudig. Navraag bij Chris leverde de naam op van de onderneming waar hij 'm destijds had gekocht, een boekhandel die alleen in Leiden en omstreken exploiteert.

Dat ging me een beetje ver om voor een leesbril speciaal naar Leiden te gaan. Ik bedacht me opeens dat wij in Rotterdam ook een meer dan geweldige boekhandel hebben: Donner. Nou, lieve mensen, mocht je ooit eens een leesbril nodig hebben, en niet zo'n half, klein brilletje willen, dan ben je bij Donner aan het juiste adres. Wat een keuze! Het duizelde me gewoon, ik heb ook even de tijd genomen om een aantal brillen te passen voordat ik m'n uiteindelijke keuze maakte. Donner dus, de boekhandel de alle andere boekhandels overbodig maakt. Helaas hebben ze geen emplooi, daar had ik al eens naar geïnformeerd.

*vrij bewerkt naar de hit "Judy In Disguise (with glasses)" van John Fred & His Playboy Band


dinsdag 21 maart 2017

Verdrietig

Zo'n 33 jaar lang woonde ze in een portiekflat in Den Haag, op de bovenste verdieping, acht trappen en geen lift. Ze heeft die trappen wat op en af gelopen, op weg naar haar werk waar ze heen ging op de fiets, haar jongste kind naar beneden en naar boven dragen, de boodschappen, met soms wel twee of drie tassen aan haar armen liep ze al die acht trappen op. Ik kan me nog een 8 mm filmpje herinneren waarin ze samen met haar zus, als jonge al reeds getrouwde vrouwen, in zo'n ton renden die je vroeger veel in speeltuinen zag. Ook zie ik haar weer in het zwembad een aanloop nemen en als een volleerd Esther Williams het water in duiken. Of die keer dat we naar de tram renden en we er bijna waren, ja zelfs op het knopje drukte om de deur te openen en hij juist wegreed. Ik kreeg de slappe lag en zij was boos. Ik heb haar zien touwtjespringen, zien dansen en met carnaval in de polonaise zien hossen.

Een actief leven, altijd in de weer voor haar gezin, ze heeft haar man zolang ze kon gesteund en geholpen toen hij zo erg achteruit ging. Zelf werd ze ook ouder, haar benen wilden niet meer zo, maar daar was de scootmobiel en alsof ze nooit anders had gedaan manoeuvreerde ze ermee door de buurt, maar ik merkte dat ze er de laatste tijd wat onzekerder in werd, en ze gaf dat zelf ook aan. Geen punt, er was altijd nog de rolstoel. In huis kon ze makkelijk uit de voeten met de rollator. Maar ze kreeg pijn aan haar linkerbeen, haar rechter was een paar jaar geleden succesvol geopereerd. De arts constateerde dat een eerder geplaatst kunststof stukje in haar lies was verstopt en verzocht dat 7 maart j.l. te verhelpen, tevergeefs. Na deze mislukte ingreep werd de pijn erger en erger, een scan wees uit dat een operatie zoals gedaan aan haar rechterbeen voor het linker niet kon. Haar linker onderbeen begon nu echt op te spelen, de pijnen werden onverdraaglijk, pijnbestrijding werd ingezet, maar het hielp niet, constant pijn en golven van hevige pijnen loste elkaar af. Het onvermijdelijke werd daardoor bewaarheid.

Gisteren hebben we haar naar het ziekenhuis gebracht, waar ze de pijn voor zo lang nodig beter kunnen bestrijden en zich voor kunnen bereiden op dat wat we zo graag hadden voorkomen, de amputatie van mijn moeders linker onderbeen. Daar is ze dan 90 jaar voor geworden om dit nog mee te moeten maken. Het is erg verdrietig.


maandag 20 maart 2017

"One Of A Kind"

Toen ik mijn muziek op random had staan hoorde ik opeens weer dat lieve mooie liedje van de betreurde countryzangeres Tammy Wynette voorbij komen: "One Of A Kind". Het komt van de gelijknamige LP uit 1977 en is ook op single uitgebracht en haalde een 6e plaats in de 'Hot Country Songs'- lijst in de Verenigde Staten. Ik had zin om er een hertaling van te maken:


Niet Zoveel

Kijk me aan, want misschien
is dit het laatste wat je van mij zult zien.
Je beseft het niet momenteel,
zoals ik zijn er niet zoveel.

Kijk niet terug,  je bent nu vrij, bovendien
is er niets meer om te zien.
Ik ben een herinnering sindsdien.
Maar onthoud het eventueel,
zoals ik zijn er niet zoveel.

Ik wens je liefde en nog veel meer,
dat je het geluk vindt deze keer.
En doen oude herinneringen je zeer,
wens ik je zonnig weer.

Dus ik drink dit glas op jou,
ga en vind iemand die alles betekent voor voor jou.
Maar op een nacht als hij in de armen ligt van jou,
kom ik in jouw gedachten incidenteel,
zoals ik zijn er niet zoveel.

Ik kom in jouw gedachten incidenteel.
Zoals ik zijn er niet zoveel.


zondag 19 maart 2017

Gewenste kinderen

De uitzending van 'Uit De Kast' gisteren ging over het hebben van een kinderwens, maar geen partner hebben of een homo- dan wel lesbische relatie hebben. In onze maakbare wereld zijn vrijwel overal oplossingen voor, zo ook voor dit. Noes en Vanessa hebben een reportage gemaakt met Sara Coster van de 'Stichting Meer Dan Gewenst' zij is kinderwenscoach. Quirine had in de uitzending een live gesprek met Emmy Rijsdijk die in 2013 contact heeft gezocht met eerder genoemde stichting, en nu moeder is van een 1 jarig dochtertje. Ze heeft een co-ouderschap met de vader van haar kind en zijn vriend.

In mijn column zoem ik even uit van al die diverse en ruimdenkende mogelijkheden om de kinderwens te bevredigen en vraag me af of er niet teveel van uitgegaan wordt dat men vindt hoe dan ook récht te hebben op een kind, dat het bijna een soort accessoire wordt. Om tot de slotsom te komen dat het kind in kwestie waar en bij wie het ook geboren wordt nergens om heeft gevraagd, maar dat het allerbelangrijkste is dat het meer dan welkom is. Omdat kinderen niet altijd leuk zijn is na mijn column het geweldige liedje "De Hit" van Jasperina de Jong gedraaid.

De uitzending kan worden teruggeluisterd op Radio Capelle 'Uit De Kast'. Bij 'uitzending gemist' onder 18 maart op 'uitzending terugluisteren' klikken. Wil je alleen de column horen, even in het playertje scrollen naar -25.13. En vanzelfsprekend heeft 'Roze Golf' de column weer op hun website geplaatst: Column: Gewenste kinderen, daar kun je 'm dus lezen.



zaterdag 18 maart 2017

vrijdag 17 maart 2017

Dag lief stoer ventje

Gisteren is het onvermijdelijke gebeurd. Hij was al twee keer geopereerd aan een tumor op zijn borst, maar die groeide heel snel weer aan, het was opnieuw een hele grote bult. Hij had er nog geen last van, maar zijn vrouwtje, vriendin Talitha, was in overleg getreden met de dierenarts en samen waren ze tot de slotsom gekomen om Feddy te laten inslapen. Kleine, grappige maar ook stoere Feddy. Hij heeft wel eens bij mij gelogeerd als Talitha op vakantie ging, en dat vonden we beiden geweldig, Feddy en ik.

Ik had ingesteld dat als ik ontbijt, lunch of diner at, hij een plakje leverworst kreeg. Dat had hij heel snel door. Als ik de keuken in ging kwam hij me na om er zeker van te zijn dat ik nog wel wist dat ie er was. En als ik dan spullen naar binnen ging brengen ging hij vast op het plekje zitten aan de salontafel waar ik gewoonlijk eet. Verder was het een heel rustige hond, hij tikte al bijna de 12 aan, en hij lag heel tevreden op z'n kussen, maar soms kwam hij met z'n balletje aan, dan moest er gespeeld worden. Balletje weggooien en vooral veel laten stuiteren, dat vond ie geweldig. Wandelen ook, maar niet te veel. Overdag liep hij nog wel kwiek mee, maar wilde dan eigenlijk liever niet een heel rondje lopen, maar dat deden we dan toch, omdat ik wist dat wat ie at er ook weer uit moest. En hij had dan zoiets van: "oké, dan wel".

Voor het naar bed gaan wilde hij helemaal niet meer uit, maar hij moest dan altijd best een grote plas. Daar waar hij overdag normaal mee liep ging ie plots heel ouwelijk doen, de drempel bij de deur was ineens een onneembaar iets, en de twee kleine trapjes die hij normaal afrende werd als een bejaarde tree voor tree genomen. Het was dan ook plas doen, en hup weer naar binnen waar hij de eerder moeizaam genomen treetjes op rende, de galerij over holde en ongeduldig bij de buitendeur stond te wachten tot ik er aankwam, want na het wandelen was er altijd een koekje.

's Avonds was het kroeltijd. Ik onder een dekentje op de bank hij op het dekentje wat over de vloer sleepte, en dan wilde ie geaaid en gekroeld worden. De laatste paar dagen van de logeerpartij wilde hij plots naast me op de bank, dat mocht, de gast moet het wel naar zijn zin hebben natuurlijk.

Ik zag toen al dat die tumor was gegroeid en toen Talitha hem weer op kwam halen schrok ze er zelfs van hoe snel het deze keer ging. Feddy heeft het heel fijn gehad bij Talitha en bij iedereen die op wat voor wijze dan ook voor hem heeft gezorgd, je kon niet anders dan van dat kleine ventje houden.



donderdag 16 maart 2017

En we ademen gewoon weer door

Het is goed om ons te realiseren dat het de regering van VVD en PvdA slechts het zevende kabinet is wat na de Tweede Wereldoorlog de hele rit heeft uitgezeten, en niet in de meest makkelijke tijd. Toch hebben beide partijen volgens de exitpoll na de verkiezingen van gisteren zetelverlies, de VVD heeft nu 10 zetels minder en de PvdA zelfs 29 zetels. Toch is ondanks het verlies de VVD volgens diezelfde poll de grootste partij met nu 31 zetels. De PVV, het CDA en D66 staan alle drie volgens die poll op 19 zetels, maar de PVV is een soort spek en bonen-partij, omdat niemand met hen wil regeren. Ik denk dat Geert Wilders het ook beter doet als Kamerlid in de oppositie, ongenuanceerd van alles roepen zonder oplossingen is meer zijn ding.

Ik vermoed dat veel voormalige PvdA kiezers verschoven zijn naar Groen Links, die partij boekt volgens de poll een grote winst van maar liefst 12 zetels meer. Ik heb te doen met de PvdA, ergens is iets erg misgegaan en ik hoop dat ze er met elkaar uit gaan komen om weer in de gunst van de kiezers te komen, ze kunnen het, dat hebben ze in het verleden bewezen. Ik vind het wel fijn om te kunnen melden dat de partij waar ik het meeste vertrouwen in had en heb, en waar ik dan ook op gestemd heb, de Partij voor de Dieren in de poll van 2 naar 5 zetels gaat.

Het zal vermoedelijk een coalitie van 4 partijen worden. VVD is de grootste dus Mark Rutte blijft premier, en ik denk dat hij samen met CDA, D66 en ChristenUnie een nieuwe regering zal gaan vormen. Dan hebben ze precies 75 zetels volgens de poll. Zelf zou ik het erg fijn vinden als Groen Links gevraagd zou worden, dan is de zetelverdeling wat ruimer, en met zo'n winst van Groen Links is duidelijk dat de kiezer daar waar die partij voor staat belangrijk vindt.

Maar goed, dit is geschreven met als leidraad de exitpoll, ik ga echt niet de hele nacht opzitten. Ik hoor de andere morgen wel wat het uiteindelijk geworden is, en dan ademen we gewoon allemaal weer door.


woensdag 15 maart 2017

Stem!

Al is het 't enige wat je vandaag doet, 
maar ga stemmen!


dinsdag 14 maart 2017

In Memoriam: Kitty Courbois

Vanaf 1958 t/m 2016, waarin ze haar laatste rol speelde, heeft ze altijd werk gehad, één van de grootste actrices van Nederland met die prachtige uit duizenden herkenbare stem, Kitty Courbois. "Het werk is me altijd aangewaaid" zie ze daar zelf over. Grote rollen op het toneel, in films op televisie, hoorspelen. Ze speelde net zo makkelijk "Medea" van Euripides als een oma in de kinderfilm "Madelief". Ze beheerste en bediende het hele spectrum. Ze was vanaf het prilste begin van hun beider carrière tot aan zijn overlijden innig bevriend met Ramses Shaffy, leefde eigenlijk zo'n zelfde soort leven. "Ramses, Joop (zijn vriend) en ik we smeten met geld en we verdienden niets. Ik had vroeger ontzettend veel schulden. Ach, we leefden allemaal zo".

Drie jaar geleden heb ik haar op het toneel gezien, samen met Ingeborg Elzevier en Sigrid Koetse, ook actrices van dezelfde allure als Kitty. Ik heb intens genoten. Ze kwam altijd wat stuurs en kordaat over, maar in interviews met haar kun je lezen hoe ongelofelijk veel humor Kitty had, dat onderschrijven de mensen die haar hebben gekend ook. Haar eerste filmrol in 1963 was onder regie van Frans Weisz, en er waren vergevorderde plannen om later dit jaar weer samen met hem een film te maken, "Het Leven Is Verrukkulluk" naar het gelijknamige boek van Remco Campert. Maar helaas zal dat niet meer gaan, Kitty is op 11 maart onverwacht overleden aan een hersenbloeding, ze is 79 jaar geworden.



maandag 13 maart 2017

Uitzondering

Ik geloof dat vanavond het door velen langverwachte debat is tussen Mark Rutte en Geert Wilders. Ik zal het niet gaan zien. Ten eerste ben ik geen zwevende kiezer ik heb met mijn hoofd, hart en gevoel gekozen voor een partij die mijns inziens een mondiale visie heeft wat betreft het milieu, klimaatverandering en de opwarming van de aarde: de Partij voor de Dieren. Het zijn voor mij belangrijke punten. Ondanks dat 'het mijn tijd wel zal uitdienen' en ik geen nazaten heb denk ik niet alleen aan mijzelf en het hier en nu, maar kijk ik ook naar de nabije en verdere toekomst, en gun generaties na mij ook een gezonde(re) aarde en een fijne prettige leefomgeving met ruimte voor natuur.

Ten tweede kijk ik nooit debatten. Ik kan absoluut niet tegen het geschreeuw, het niet naar elkaar luisteren, het elkaar niet uit laten praten, de negatieve toon van de interviewers. Ik neem in plaats daarvan na partijen die qua visie ver bij mij vandaan liggen te hebben geschrapt de verkiezingsprogramma's van de overgebleven partijen gewoon door, en baseer daar mijn keuze op. Leve het internet!

Maar er is één uitzondering en dat is het Jeugdjournaaldebat. Afgelopen zaterdag was het weer, en de leiders van de 6 grootste partijen waren ervoor uitgenodigd: Mark Rutte (VVD), Lodewijk Asscher (PvdA), Geert Wilders (PVV), Emile Roemer (SP), Sybrand Buma (CDA) en Alexander Pechtold (D66). Er werden spelletjes gedaan, ze deden o.a. een zgn. 'mannequin-challenge', de kinderen mochten de mannen vragen stellen, en ze moesten beloven om niet al te moeilijke woorden te antwoorden. Wat vindt u mooi aan uzelf? vroeg iemand aan Mark (M'n haar). Wat is het eerste wat u zou doen als u weer gewoon alleen de straat op kan? werd er aan Geert gevraagd (Zelf achter het stuur een stukje autorijden). Wat vindt u van Trump? kreeg Lodewijk als vraag (Ik vind 'm raar). Ook vroeg een kind aan de heren om iets positiefs over de anderen te zeggen, en dat deden ze ook. Mark legde uit dat het er vaak heel hard aan toegaat in de kamer, maar dat het dan om de standpunten gaat die erg verschillen, maar dat er daarna gewoon weer koffie gedronken wordt met elkaar. 

Het zou fijn zijn als de fanatieke achterban van veel partijen ook die scheiding zouden maken, op social media zie ik dat ze hún keus als de enig juiste zien en anderen in niet mis te verstane woorden schofferen of gewoon uitschelden. Alexander antwoordde op een vraag dat het hun alle zes overkomt dat ze via social media de meest vreselijke verwensingen krijgen toegeworpen en dat dat nooit went. 

En wat me ook opviel bij dit jeugddebat was dat ze elkaar keurig lieten uitpraten, niet het woord namen als het hun beurt niet was, ze waren heel respectvol en inhoudelijk. Het ging er eigenlijk veel volwassener aan toe dan bij de reguliere debatten. Zo kan het dus ook. Ze vonden ook unaniem dat zij als politici het goede voorbeeld moesten geven in het omgaan met elkaar, maar zeiden ook allemaal dat ze hun best ervoor deden en daar zeker niet perfect in waren. Mooie televisie.

Emile, Lodewijk, Alexander, Sybrand, Mark en Geert met de kinderen en de presentatoren van het Jeugdjournaaldebat.

zondag 12 maart 2017

Also sprach der Diktator

De fascistische Turkse dictator Recep Erdoğan heeft gesproken, nou ja geschreeuwd, "Nederland is een nazi-overblijfsel en fascistisch". Wat dat laatste betreft, hij kan het weten, want hij voert zelf een fascistisch regime in eigen land. Met stijgende verbazing heb ik de afgelopen week gezien hoe hij campagne voert. Ik zag beelden van een schreeuwende tiran met een idolate dan wel doodsbange achterban voor zich die met gestrekte armen en veel vlagvertoon de leuzen scandeerden die hij met overslaande stem de menigte toeschreeuwde. Ik ken dat soort beelden alleen in zwart wit van ergens in de jaren 30 en 40 van de vorige eeuw. Tevens ben ik altijd stomverbaasd dat dit soort mannetjes die zich een hoge bloeddruk krijsen nooit een hartaanval krijgen, maar dit geheel terzijde.

Hij is op campagne omdat er in Turkije een referendum aankomt waarin het volk kan 'kiezen' om de president, Recep dus, (nog) meer macht te geven. De bedoeling is dat het volk 'ja' kiest, ook als het 'nee' zou willen stemmen, dat kan niet. Nou ja dat kan wel, maar dan heb je het niet goed begrepen en zou je zomaar gearresteerd kunnen worden en erger. Ik hoef hier natuurlijk niet op te sommen hoeveel mensen die een andere mening zijn toegedaan al zijn opgepakt of op z'n minst ontslagen of op een andere manier monddood zijn gemaakt. Recep neemt geen genoegen met 'nee'.

En dat was precies wat Nederland zei toen de Turkse minister van Buitenlandse zaken Mevlüt Çavuşoğlu hierheen wilde komen om, hou je vast, campagne te voeren voor Recep, voor alle Turken die hier wonen. Want vergis je niet, Turkse Nederlanders worden ook door het regime in de smiezen gehouden, en ze houden elkaar in de gaten middels kliklijnen. Nog net voor zijn ambtstermijn verstreken is daalden de ballen bij Mark Rutte in, en heeft hij, nadat netjes onderhandelen niet hielp, het vliegtuig waarin Mevlüt zat verboden te landen in Nederland. Het kwam hem op de valreep verkiezingstechnisch natuurlijk ook wel goed uit. Dat was de reden van Recep om paars van woede bovenstaande uitspraak te doen zich blijkbaar niet realiserend dat het een gotspe is die alle andere gotspes overbodig maakt dat je als fascistische dictator een ander democratisch land fascistisch noemt, als het niet zo verbazingwekkend schokkend was zou je er om kunnen lachen.

De Turkse minister van Familiezaken Fatma Betül Sayan Kaya, die nog in Duitsland was om aldaar campagne te voeren voor de Grote Leider, wat overigens ook niet werd toegestaan, kwam met gezwinde spoed per auto naar Rotterdam om als second best dan maar de Nederturken toe te spreken, maar zij werd staande gehouden en haar werd verzocht om als ongewenste vreemdeling de snelste weg weer terug te nemen naar Duitsland. Dat verzoek nam ze niet ter harte, zodat ze uiteindelijk na 4 uur in een andere auto onder escorte naar Duitsland is gereden. Er moeten verschillende aderen geknapt zijn in het hoofd van Recep, de man die niet gewend is het woord nee te horen. Er wordt gedreigd met allerlei sancties, want dit laten ze niet over hun kant gaan. Feit is wel dat dit voor zijn campagne natuurlijk heel goed uitkomt, als daar ook al enige twijfel over zou bestaan dat het een 'nee' zou kunnen worden.

Alle politieke partijen sluiten de gelederen en zijn het eens met de wijze waarop gehandeld is. Nou ja één partij is opvallend stil. De buikspreekpop van Recep, Tunahan Kuzu, van splinterpartijtje DENK, die altijd het eerst is om iets te roepen als het over zijn thuisland gaat hoor je niet. Hoehoe is u daar nog?


zaterdag 11 maart 2017

Nutteloze weetjes

Ossip Bernstein een beroemde schaakgrootmeester, was ter dood
veroordeeld door de Bolsjewieken in 1918. Terwijl hij voor het
vuurpeloton stond was er een Russische officier die zijn naam hoorde
en gaf hem de kans om te bewijzen dat hij het ook daadwerkelijk was,
door een spelletje schaak met hem te spelen. Hij versloeg de officier
en werd vrij gelaten.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Je verliest per dag gemiddeld 200 haren.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Bart Sibrel lokte Buzz Aldrin, de tweede man die op de maan heeft
gelopen, naar een hotel om hem te interviewen voor een documentaire.
Bart hield Buzz een bijbel onder z'n neus, noemde hem een leugenaar
en een lafaard, en eiste dat hij op de bijbel zou zweren dat de
maanlanding niet fake was. In plaats daarvan gaf Buzz hem een dreun
en is daarvoor niet vervolgd.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
In ruim 50 jaar heeft McDonalds slechts 1 jaar verlies gedraait.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Een restaurantmanager in Disneyland Parijs pleegde in 2010 zelfmoord,
en liet een bericht op de muur achter: "Ik wil niet meer voor Mickey
werken".
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Koffiedrinkers leven gemiddeld langer dan mensen die geen koffie
drinken.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Het water in rijstvelden wordt gebruikt om onkruid tegen te gaan. Rijst
heeft helemaal niet zoveel water nodig, maar het heeft er ook geen last
van. Onkruid kan niet tegen zoveel water. Het is dus natuurlijke
bescherming tegen onkruid.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Wetenschappers hebben het antwoord gegeven op de aloude vraag: 'Wat
was er eerder, de kip of het ei?' Het is de kip, omdat de proteïne wat
de eierschaal maakt door de kippen wordt geproduceerd.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
In 1896 werd de eerste bekeuring voor te hard rijden gegeven. De
bestuurder reed 12 km per uur, terwijl 4 km per uur was toegestaan.




vrijdag 10 maart 2017

Toen

Omdat de de dag dat we mogen stemmen steeds dichterbij komt, ter leering ende vermaeck wat foto's van de fractievoorzitters uit vervlogen tijden.

Lijst 1

Lijst 2

Lijst 3

Lijst 4

Lijst 5



Lijst 6
Lijst 7

 
Lijst 8
Lijst 10

Lijst 9


















Lijst 11

donderdag 9 maart 2017

Verbijsterd

Gisteren werd ik wakker met de wekkerradio waarop het nieuws te horen was dat er een neushoorn was gedood in een dierentuin in Frankrijk en dat zijn hoorn was afgezaagd. Natuurlijk dacht ik dat ik het, nog tussen slaap en waak in, niet goed had gehoord en dingen door elkaar had gehaald. Maar nee het bleek echt zo te zijn. Neushoorn Vince, die in 2012 in Burger's Zoo in Arnhem was geboren en sinds 2015 in Thoiry Zoo in Frankrijk woonde, was echt door stropers belaagd vanwege zijn hoorn. Blijkbaar waren ze gestoord, want zijn tweede hoorn was half afgezaagd en de andere twee neushoorns in het verblijf bleven ongedeerd.

Ondanks dat de wereld op het moment niet echt een happy place is en we op de rand staan van mondiale oorlog was ik verbijsterd door deze gebeurtenis. Aan de andere kant de menselijke hebzucht kent werkelijk geen grenzen, daar zijn al genoeg voorbeelden van hoe mensen zich onderling verhouden, de opmars van het rechts populisme wereldwijd is niet voor niets. Als mensen die vluchten en hulp nodig hebben al geen gehoor vinden bij sommige oren, dan telt het leven van een dier al helemaal niet meer mee.

Eerder werden opgezette neushoorns in Europese musea al van hun hoorns beroofd en de in het wild levende neushoorns en ook olifanten, waren hun leven al niet zeker vanwege stropers, maar nu zullen de dierentuinen deze dieren maximaal moeten gaan beveiligen. Heel veel (on)menselijks is mij vreemd.

Vince

woensdag 8 maart 2017

Gouwe Ouwe

Gisteren met Harry naar de voorstelling "Gouwe Ouwe" geweest, een komedie met hier en daar de vinger op de zere plek, op een wat ironische wijze, maar toch. Drie actrices van naam en statuur, Carry Tefsen, Trudy Labij en Ingeborg Elzevier en de pas, of nog net niet, afgestudeerde Jelle Mensink, voor wie het natuurlijk geweldig moet zijn om met deze dames te kunnen werken.

Plaats van handeling is een zieltogend fastfoodrestaurant, waar Bastiaan (Jelle) de uitbater van is. De drie dames komen er werken. Voor mij heel herkenbare dialogen die ook bij mijn oude werkgever regelmatig voorkwamen:
"Deze aanpak werkt niet hoor..."
"Ja, maar het is het concept"
"Als je nou zo en zo doet..."
"Nee het hoofdkantoor wil dat de regels absoluut worden nageleefd"
Ook de mystery-klant en de bedrijfskleding van kunstvezels kwamen mij heel bekend voor.

Het stuk gaat over het ouder zijn, met nu en dan een duidelijke verwijzing naar hoe wij heden ten dage tegen ouderen aankijken, maar ook verrassende inzichten van de personages. Het sollicitatiegesprek van Annetje (Trudy) was hilarisch "Wij staan er ons op voor dat we graag ook oudere werknemers in dienst nemen". "Nee, jullie krijgen er subsidie voor, dan kost het niet zoveel". Spijker op z'n kop. Het is een oorspronkelijk Nederlandse productie, en het verhaal speelt zich dus af in het restaurant, maar ook de persoonlijke levens van de dames komt successievelijk naar voren. Zijn ze wel zoals ze zich voordoen? Wat is de reden dat ze op deze leeftijd nog in het restaurant komen werken? En hoe denken ze en hoe voelen dames van een zeker leeftijd zich?

De dialogen, geschreven door Philip Walkate, zijn geweldig met hilarische oneliners. Carry, Trudy en Ingeborg zijn natuurlijk stuk voor stuk actrices die weten hoe ze met een tekst om moeten gaan en dat bij comedy timing heel belangrijk is en ook hun zogenaamde stille spel fantastisch. Ik heb veel gelachen en een hele leuke avond gehad. Een aanrader. Tot en met mei toert deze voorstelling door het land.





dinsdag 7 maart 2017

maandag 6 maart 2017

High wine.....en meer

Een tijdje geleden vroeg vriend Christian of ik zin had om een date te prikken voor een high wine. Nu is het altijd al erg leuk om met vrienden iets af te spreken, maar als het woord 'wijn' er in voor komt werkt dat extra wervend. Hij had voor gisteren gereserveerd bij Nostra in Rotterdam. En meteen was het voordeel merkbaar van hun verhuizing naar Rotterdam, want hij kon er trammend heen.

Ik vond dat ik zo'n high wine wel moest verdienen, dus had ik me eerst thuis maar eens op het invullen van de belastingpapieren gestort, nou ja, meer het intikken van de nog niet ingevulde gegevens op mijn laptop. Daarna meer dan ooit een wijntje verdiend. We hadden om 16.00 uur afgesproken, en ik was er nog nooit geweest. Nostra is een heel leuk zaakje, met vriendelijke bediening, en de high wine was echt high, ik bedoel de etagère waar de comestibles in ruime mate op waren geschikt was zo hoog dat we van het bovenste plateau eigenlijk alleen staand konden afnemen.

Ook de wijn werd ruim uitgeschonken, en alsof dat nog niet genoeg was werd ons op geruststellende toon verteld dat er ook nog twee warme gerechtjes kwamen. Die kwamen er, dat waren gamba's en slakjes. Slakjes. Chris en ik keken er eens naar en ik zei met een joviaal gebaar dat hij álle gamba's en slakjes mocht eten, ik hoefde niet. Hij vertrouwde me toe dat hij nog nooit slakjes had gegeten, ja, ik dus ook niet, en ik heb het ook nooit gemist. Chris vond het ook weer zo wat om het onaangeroerd te laten staan. O, hoe makkelijk is het leven van een vegetariër op zo'n moment. Wij voelden beiden dat dit een welhaast gewijd ogenblik was, we kwamen tot een nieuw level van intimiteit in onze vriendschap, dit was iets wat wij samen aangingen. Hij nam er één, maar hoe het flubbeltje uit het schelpje gehaald? Met vork lukte het niet, met mes ging het al wat beter en ja daar floepte het ondefinieerbare mumseltje er uit. We keken er eens naar. Het zag er niet heel aanlokkelijk uit, en aan de geur van heel veel knoflook konden we wel raden dat het van zichzelf niet zoveel smaak had. Hij at het en als gebiologeerd keek ik wat er gebeurde, en hoe zijn reactie was. Hij viel niet dood neer, noch bevuilde hij projectielbrakend het etablissement, maar hij sprong ook niet van enthousiasme op over hoe goddelijk dit smaakte. Nu was het mijn beurt.

Ik had ooit eens besloten dees aardkloot te verlaten zonder o.a. ooit slakken te hebben gegeten, maar ja dit voelde als een ultiem moment die onze vriendschap nog meer betekenis zou geven, dus ik pakte het tangetje ter hand om het schelpje te pakken en met mijn mes het dingetje er uit te halen, flats, daar lag het dan. In één keer maar hup naar binnen, en ja het smaakte ondanks al die knoflook eigenlijk naar niks. De rest van de slakjes zijn onaangeroerd terug gegaan. Chris en ik, wij hebben slakjes gegeten en zullen het niet weer doen, maar even voelden wij ons mannen van de wereld. Heel even maar, want toen ontdekten we dat er een klein houdertje met prikkertjes op tafel was neer gezet om de slakjes uit de schelpjes te halen, dat gepruts met vorken en messen doen alleen provincialen. Tja. De gamba's heeft Chris wel met smaak opgegeten, daar hou ik echt niet van.

Het was zoveel heerlijks allemaal dat we thuis niet meer hoefden te eten. We hebben nog lekker koffie na genomen en besloten dat Nostra een echte aanrader is. Ze serveren ook high tea.....dat gaan we zeker eens proberen.

Chris gaat haast schuil achter de goed
gevulde etagère. 

Ik in gevecht met het slakje. 



zondag 5 maart 2017

LHBT....QIA

Fans van mijn columns op Radio Capelle hebben mij gisteren moeten missen, dat kwam omdat het een speciale uitzending was vanwege de 'Gender Visibility Month' geïnitieerd door de Regenboogambassadeur van Capelle, en mensen van Hang-Out 010 en Transcafé Rotterdam. Voor de column hadden zij een gast uitgenodigd om dat te verzorgen, zodoende had ik deze keer vrijaf. Vanzelfsprekend kan ik er wel over schrijven, en heb dat ook gedaan voor 'Roze Golf', maar mijn toon is veelal licht met wat ironie en zelf reflecterend, zowel naar mijzelf toe als naar de LHBT-achterban, en dat paste deze keer niet zo goed in het geheel omdat men liever een wat Kaandorpiaanse visie (Ik heb een heel zwaar levúúúún) wilde laten horen. En dat is goed, het is belangrijk dat ook die kant wordt belicht.

Toen ik Erik Jan van 'Roze Golf' berichtte dat er deze keer geen column van mijn hand kwam, vroeg hij me om voor de website er tóch één te schrijven, om de continuïteit te waarborgen. Dat heb ik gedaan en ben ik dichtbij het onderwerp van de uitzending gebleven. Wat ik opvallend vind is dat juist de LHBT-gemeenschap vaak in hokjes denkt en vanuit die hokjes, waar men eerst inklimt, vervolgens de verbinding gaat zoeken, onder het uitroepen van dat we niet in hokjes moeten denken. Ik blijf dat fascinerend vinden. Zeker omdat hokjesdenken nu eenmaal in het menselijke DNA zit besloten, en het helemaal niet zo vreemd is dat men van nature nu eenmaal meer affiniteit heeft met de mensen met wie je je het meest verwant voelt. De titel van de column is 'LHBT...QIA', om aan te geven dat er steeds meer letters (hokjes) worden toegevoegd om vervolgens naar overeenkomsten te zoeken. Je kunt de column hier lezen. Ik leg daar ook in uit waar de letters Q, I en A voor staan.

Ik had niet, zoals gebruikelijk als ik de column voor de radio voorlees, een liedje uitgezocht, maar Jan Erik heeft een heel leuk en toepasselijk liedje toegevoegd aan de column "He Ho Bi" van Douwe Bob. Ik kende het nummer niet, maar als er iemand is die er totaal geen issue van maakt hoe hijzelf of iemand anders georiënteerd is, dan is hij het wel.

zaterdag 4 maart 2017

Lichten en schaduwen

Gisteren is het wereldkundig gemaakt, het liedje waarmee de zusjes Vol als O'G3NE voor Nederland aan het songfestival mee gaan doen. Er zijn meteen reacties van mensen die weten dat dit zeker in de finale gaat komen, of zelfs zal gaan winnen, maar evengoed ook mensen die het helemaal niks vinden en denken te weten dat het zal stranden in de voorronde. Dat vind ik heel bijzonder, want hebben ze de andere 42 inzendingen dan al gehoord waarmee de meisjes de competitie aangaan? Nee, dat hebben ze niet, al was het alleen maar om het feit dat de inzending van 19 landen nog helemaal niet bekend is. Een beetje voorbarig dus om beide uitspraken te doen.

Je kunt het wel over het liedje hebben, als eerste indruk. Nu blijft O'G3NE voor mij nog steeds een soort Pussycat 2.0, maar als een paal boven water staat de ze fantastisch kunnen zingen, dat hebben ze al mee op een festival waar dat niet altijd het geval is. Het liedje heet "Lights and Shadows" en is opdragen aan, of gaat over, hun ernstig zieke moeder. Het is geschreven door hun vader in samenwerking met het vriendje van één van de meisjes. Ze houden het dus in de familie en dicht bij zichzelf. Of je een liedje moet zingen op een festival over of voor je zieke moeder, ga ik niets over zeggen sinds er vorig jaar een lied over een daad van oorlog van Rusland tegen Oekraïne in 1944 heeft gewonnen. Zelf zeggen ze dat het lied een ode is aan hun moeder, maar dat ze het tevens opdragen aan alle zieke mensen of personen met problemen en hun familie en vrienden.

Het nummer is in mijn oren gemaakt in de beste eurovisietraditie van enkele jaren terug, dus enigszins gedateerd met een hoog hallelujah jutteperen gehalte, met nog een halve minuut te gaan ontaard het nummer met handgeklap en de fenomenale bijna extatische samenzang van de zusjes in een soort EO-jongerendag hymne. Een welhaast religieuze ervaring. Maar vergis je niet, ieder jaar zitten dat soort inzendingen erbij, veelal uit Oost Europa, en scoren verrassend goed. Het is verder niet zo'n spannend liedje er gebeurt niet zo heel veel in, en de tekst moeten we ook maar niet langs de grammaticale meetlat leggen. Aan de andere kant hebben we ooit gewonnen met een tekst als: "Dingadong every hour, when you pick a flower, even when your lover is gone, gone, gone, sing ding ding dong".

Zoals gezegd moet het in perspectief gezien worden straks t.o.v. de concurrentie en valt of staat alles natuurlijk met de stagesetting en de performance van O'G3NE. We hebben met Trijntje Oosterhuis gezien hoe verschrikkelijk mis het kan gaan. Hun kracht zit 'm in hun samenzang, dat geeft het saaiste liedje kleur.

O'G3NE

Pussycat

vrijdag 3 maart 2017

Hè ja

Woensdagavond laat verscheen er opeens een pop-upje op mijn telefoon: 



Ik klikte op 'rapport verzenden', maar als een soort Gilles de la Tourette bleef het terugkomen, ook na 131 keer op 'rapport verzenden' geklikt te hebben en een paar keer op niet verzenden. Ook telefoon opnieuw opstarten gaf geen soelaas. Bijkomende handicap was dat het toetsenbordje ook niet meer verscheen, en ik dus niets meer kon intikken. Één van de voordelen van bejaard zijn is dat je alleen maar denkt: 'Hè ja...', en je er verder niet zo druk om maakt. Ik ben met een berustend 'dat zien we morgen dan wel weer' gaan slapen.

's Morgens was het nog precies eender. Tijd om me er eens in te verdiepen via de computer. Ik tikte wat steekwoorden in en, hoera, er was ooit iemand geweest met exact hetzelfde probleem. Dat stemt me altijd gerust, dat het niet aan mij ligt. Deze dame kreeg als raad om online contact op te nemen met HTC, voor een live chat met een medewerker aan wie je het probleem kon voorleggen. Ik wist niet eens dat dat kon. Bij haar had het geholpen, en er stond een linkje en jawel hoor, het kon, eerst moest je wat gegevens invullen, waaronder het imei-nummer van je telefoon. Heb ik eerst weer opgezocht wat dat is en waar ik dat kon vinden, maar ook daar bracht het wereld wijde web helderheid in.

Toen kon ik mijn probleem aangeven, en medewerker Samir ging mij helpen. Ik moest op zijn aanwijzingen naar plekken in mijn telefoon waar nooit iemand eerder geweest was, laat staan ikzelf. En nadat ik had gedaan wat hij zei was het probleem verholpen. Ik noemde hem 'de held van de dag'. Dat vond hij aardig en hij vroeg of ik de enquête die na de beëindiging van dit online helpgesprekje zou op-poppen wilde invullen. Dat heb ik vanzelfsprekend gedaan. Tevens heb ik opgelet wát ik precies heb gedaan, zodat ik het de volgende keer zelf kan doen. 


donderdag 2 maart 2017

50.000 c/q Herinnert U zich deze nog #102

FARCE MAJEURE
"DAT KAN TOCH ALLEMAAL MAAR"
1973
Geen hitnotering

En zo vallen er ineens verschillende zaken samen. Heel lang verkondig ik desgevraagd dat ik zo'n 50.000 verschillende liedjes op de harde schijf heb staan. Zo'n...dat betekent dus dat het er nog geen 50.000 zijn maar dat het niet veel scheelt. Sinds gisteren staan er, toevalligerwijs, precies 50.000 verschillende nummers op die harde schijf, en het vijftigduizendste liedje is "Dat Kan Toch Allemaal Maar" van Farce Majeure. 

Farce Majeure bestond uit Fred Benavente, Ted de Braak, Jan Fillekers, Henk van der Horst en Alexander Pola. Zij maakten als Farce Majeure een komisch satirisch en muzikaal tv programma. Van veel liedjes uit het programma was de muziek van Harry Bannink, zo ook bovenstaande single uit 1973, die verrassend actueel is. Het programma heeft onafgebroken gelopen van september 1966 t/m april 1976. Om van 1983 t/m 1986 met nieuwe afleveringen te komen. 

Fred en Alexander zijn helaas overleden. Ted woont al jaren in Frankrijk. Zo nu en dan komen Jan en Henk nog wel eens vertellen over hun Farce Majeure-tijd, zoals op 2 september 2016 in het programma "Farce Majeure 50 jaar actueel". Ook Ted was er via Skype bij en hij deed nog één keer zijn fameuze Boer Koekoek-immitatie. Ze lieten met name fragmenten en liedjes zien die anno 2016 nog steeds actueel waren.

Meanwhile, 50.000 en still counting..... dat kan toch allemaal maar.

woensdag 1 maart 2017

Pancake day

Enige tijd geleden had ik met vrienden Letitia en David een datum geprikt om bij hen te gaan eten, het werd 28 februari. Letitia is ook mijn coiffeur en toen ik bij haar in de salon was vertelde ze dat het de 28e 'pancake day' was, en dat het een Engelse gewoonte is om op die dag pannenkoeken te eten, een gewoonte die David sinds hij ergens in de vorige eeuw zijn vaderland had verlaten altijd in ere had gehouden. Of ik dat erg vond. Nou nee hoor, ik eet niet zo vaak pannenkoeken, dus ik had absoluut geen bezwaar.

Ik had echter nog nooit van pancake day gehoord, en was het niet iets wat David had verzonnen om in ieder geval één keer per jaar pannenkoeken te kunnen eten? Maar nee, het bestaat echt, de officiële naam is Shrove Tuesday, en is de dag voorafgaand aan Aswoensdag, het begin van de 40 dagen durende vastentijd die loopt tot en met Paaszaterdag. In de Commonwealth landen is het dus bekend onder de naam Pancake day, omdat voorraden van o.a. eieren, melk, bloem en suiker moesten worden opgemaakt voor de vastenperiode van 40 dagen begon. Pannenkoeken symboliseren tevens de 'vier pilaren van het christelijk geloof': eieren voor de schepping, bloem voor het belangrijkste bestanddeel van het menselijk dieet, zout voor gezondheid en melk voor zuiverheid. Het vasten houdt in dat men alleen het hoognodige eet, en eten wat plezier zou kunnen geven, zoals o.a. snoep, melkproducten en vlees voor 40 dagen niet tot je neemt.

Ik heb me de pannenkoeken goed laten smaken, en we hebben een gezellige avond gehad. En nee, ik ga nu niet 40 dagen vasten.

David aan het bakken.

De lekkerste pannenkoek is die met spek en stroop.