zaterdag 21 april 2018

Astrid en ik


Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost

Als ik in gezelschap de naam Astrid de Backer zou laten vallen zal er waarschijnlijk geen reactie van herkenning zijn. Maar drop ik de naam Astrid Nijgh, dan lichten ogen op en is de welhaast automatische reactie, ‘oh ja, ik doe wat ik doe’, de titel van de hit van Astrid uit 1973, welke zich sindsdien in ons collectieve geheugen heeft genesteld. En dan te bedenken dat het lied niet voor Astrid was geschreven. Het was een tekst van destijds Astrid’s man, de fenomenale tekstdichter Lennaert Nijgh waarbij Astrid de muziek had gemaakt voor een programma van de VPRO waarin Jenny Arean het zong. Daarna verdween het lied, totdat Adèle Bloemendaal tegen de inmiddels van Lennaert gescheiden Astrid zei: “Kind, je moet dat lied opnemen, dat wordt een hit”. En dat had Adèle goed gezien, het werd een hit.

Ik was acht jaar toen het uitkwam en de tekst zal ik niet meteen zo hebben begrepen, maar het intro en het ritme van de muziek maakten indruk, het is zo’n lied die je bij de eerste maten al herkent, en daarbij natuurlijk Astrid’s bijzondere stem. Het lied sloeg in als een bom. Tot die tijd moest Nederland het doen met de olala-pikanteriën van Johnny Hoes over sneeuwwitte boezems die nauwelijks bedekt waren, of Dikke Leo die de schoorsteen kwam vegen van Brigitte Bardot; ‘Goedemiddag juffrouw Bardot, is-ter hier nog iets wat ik vegen mot’, dat werk. Liedjes waarbij het min of meer op verhullende wijze over seks ging in het algemeen en over prostituees in het bijzonder. Maar altijd op een wat lacherige oh-oh-hoor-ons-nou-toch-eens-ondeugend-zijn toon.

Daar maakte Astrid met “Ik Doe Wat Ik Doe” korte metten mee, in dit lied werd in iets meer dan drie minuten een portret geschetst van vrouw van vlees en bloed die op nuchtere wijze over haar professie als prostituee sprak, zonder flauwiteiten. Baarde dat zal opzien, het feit dat Astrid zo’n persoonlijk relaas in de ik-vorm zong was ook iets wat tot dan toe nog niet veel en zeker niet zo expliciet was gedaan. Dit alles bij elkaar heeft er toe geleid dat nu 45 jaar na dato Astrid Nijgh en “Ik Doe Wat Ik Doe” onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn en dat zal ook altijd zo blijven.

Maar Astrid heeft zoveel meer gedaan, natuurlijk in eerste plaats het zingen van weergaloze nummers, veelal geschreven in samenwerking met Lennaert, want na hun scheiding zijn ze als een soort Gerard Cox en Joke Bruijs op artistiek gebied altijd samen blijven werken, maar vanaf een bepaald moment is ze begonnen met ook zelf teksten te schrijven. Astrid zingt met die prachtige contra-alt stem nummers op een manier die je raakt. Je ziet dat wat ze zingt voor je, je beleeft het. Als ze zingt “Kom zwerf met mij door de nacht”,  dan wil je met haar mee, want je beseft dat deze vrouw weet waar je moet zijn, waar het gebeurt, waar je de bijzondere en interessante mensen ontmoet. In de mist en regen van het Leidseplein bijvoorbeeld. Zij kent die lieve Maria die aan de gracht zit en haar beroep alleen maar kan uitoefenen als ze zich in een fantasiewereld waant. Ze geeft die vrouw wiens man in de bak zit maar voor de buurt probeert vol te houden dat ie in het buitenland is een stem. Herkennen we onszelf niet allemaal in die onzekere puber als Astrid zingt, over de zomer dat ze zeventien werd en heeft niet iedereen op een zeker moment de angst voor oude wonden gekend die door warmte weer open zouden kunnen gaan zoals ze dat zo mooi in het lied “Misstap” verwoord. Stuk voor stuk pareltjes van het betere Nederlandse lied.

Maar naast haar werk als platen opnemende zangeres heeft Astrid ook radioprogramma’s gepresenteerd en aan verschillende theaterprogramma’s meegewerkt. Ik heb haar samen met Barrie Stevens, Saskia van Zutphen en de veel te vroeg overleden Martin van Dijk in ons eigen Isala Theater gezien met de geweldig leuke voorstelling “De Krasse Knarren” . Hierin werd gezongen en gedanst, en belichtten ze het ouder worden en vertelden ze alle vier op anekdotische wijze over hun leven en carrière.

En laten we niet vergeten dat Astrid ook voor collega’s al dan niet samen met Lennaert nummers heeft geschreven, uiteenlopend van Ria Valk tot Leen Jongewaard. Eén van de meest fantastische nummers, of zoals de zanger die het heeft opgenomen zelf altijd zo mooi zegt, ‘stukken’ is het meer dan prachtige en tijdloze “Tegen Beter Weten In”. Het behoort zeker tot mijn favorieten aller tijden. Het lied is oorspronkelijk in opdracht geschreven voor een IKON-programma maar in 1973 nam Rob de Nijs het op voor het album “In De Uren Van De Middag”, welke zijn rentree als populaire zanger markeerde. 



Tegen Beter Weten In

Ik was klein en ons tuintje was de wereld
Een zandbak met een schutting eromheen
Wat erachter was, dat mocht ik zelf verzinnen
Een grote tuin vol bloemen en een zon die altijd scheen.

En dat bleef zo al ontdekte ik ook later
Dat er niets was dan wat onkruid en wat puin
Want de werkelijkheid had immers niets te maken
Met die zelfbedachte echte bloementuin.

Van de wereld was die schutting wel het einde
Van m'n eigen wereld was 'ie het begin
En daar bleef ik in geloven
Tegen beter weten in.

Op het lyceum zat ik jarenlang gevangen
Als een vreemde vage vogel in de klas
Van elk meisje kreeg ik wilde toekomstdromen
Want na het eindexamen begon het leven pas
En al liep ik later eenzaam vele blauwtjes
Ergens op een koude kamer in de stad
Ik wist zeker: "Morgen zou het echt beginnen
Het grootse leven dat ik voor me had".

Want van vroeger was vandaag altijd het einde
Van iets beters en iets nieuws steeds het begin
En daar bleef ik in geloven
Tegen beter weten in.

En zo kwam ik steeds aan weer een nieuwe schutting
Met daarachter weer een ander paradijs
En dan bleek dat steeds opnieuw een veld vol distels
En zo werd ik langzaam ouder en heel erg langzaam wijs
Maar al ben ik dan toch wat men noemt volwassen
En schuttingen, daar kijk ik overheen
Wanneer ze zeggen: "Eens wordt alles liefde
En eens dan worden alle mensen een".

En er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dan zal ik daar onmiddellijk in geloven
Tegen beter weten in.

En er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dan zal ik daar onmiddellijk in geloven
Tegen beter weten in.

(L.Nijgh & A. Nijgh)

vrijdag 20 april 2018

Formatteren

De laatste twee weken had ik steeds problemen met het afspelen van muziek van de externe harde schijf via Windows Media Player. Het stopte soms, dan weer weigerde of stagneerde het. Tot twee keer toe liep ie leeg, en meteen erna weer vol. Er staat ook wel veel op, maar het is een schijf van 2 TB en hij was met 52717 nummers nog niet eens voor de helft vol.

Maar gisteren haperde ie weer, en gaf aan dat ik de externe harde schijf moest formatteren. En waarschuwde meteen dat alles er dan af zou gaan. Al mijn 52717 zorgvuldig verzamelde liedjes. Maar uiteindelijk heb ik het wel gedaan, want steeds dat gedoe was ik zat. En ja hoor in no time was ie helemaal leeg. Ik heb geen idee waarom die harde schijf er ineens na jaren trouwe dienst behoefte aan had om geformatteerd te worden.

Omdat ik computers en dergelijke nooit helemaal vertrouw, had ik al die muziek natuurlijk op een andere externe harde schijf opgeslagen en die in een atoomvrije ruimte ondergebracht, zodat ik de lege en nu geformatteerde externe harde schijf weer kon vullen met muziek. Ach, zo blijft een mens bezig. Met onzinnig en dubbel werk, dat dan weer wel.



donderdag 19 april 2018

Hands up

De man vertelde dat hij met zijn vrouw naar Amerika op vakantie ging, en daar ging rondtrekken met een camper. Ook vertrouwde hij me toe dat hij op een schietvereniging zat en thuis een wapen had, welke hij volgens de Nederlandse wet keurig in een kluis had liggen. Hij kreeg een dromerige blik in zijn ogen toen hij verder ging over hoe men in Amerika over wapens dacht. Even wierp ik nog iets er tegenin, in de trant van dat het tijd werd dat die wapenwet daar eens aangepast werd, maar toen kwam hij pas echt los.

"Het is daar verankerd in de grondwet dat iedereen het recht heeft zich te verdedigen", en ik voelde dat hij het jammer vond dat dat hier anders was geregeld, want hij ging verder door volgens mij niet hele accurate cijfers en aantallen te noemen, welke er op neer kwamen dat er in de Verenigde Staten velen malen minder slachtoffers te betreuren zijn door schietincidenten dan in Europa. Ik probeerde nog zwakjes met een "nou....", maar hij benoemde die aantallen nog maar eens, en ging verder dat de wet hoe met wapens om te gaan in de Verenigde Staten per staat kunnen verschillen. Vanaf dat moment hield ik m'n mond en luisterde alleen nog maar.

Hij had zich er duidelijk in verdiept. Er zijn staten waar men wapens in huis mag hebben maar er niet mee op straat mag, en er zijn staten waar je wel een wapen bij je mag dragen maar niet zichtbaar, maar hij had dan toch bobbels in kleding gezien die een wapen verrieden. Maar de staten waar men gewoon open en bloot met een wapen op straat mocht lopen daarvan gingen zijn ogen glanzen zag ik toen hij er over sprak. Winkels waar wapens open en bloot voor iedereen voor het grijpen liggen spiegelde hij voor, waar hij als toerist gewoon een wapen zou kunnen kopen zelfs. Je komt er de grens niet mee over, maar dat is een ander verhaal.

Mijn bijdrage aan deze monoloog was niet meer dan "goh", "jeetje zeg", "ach" of "tssss". Ik ben niet zo van de confrontatie en discussie, zeker niet met iemand met zo een fanatisme over het onderwerp die bovendien zo vol was van zijn eigen gelijk. Ook zijn kijk op andere maatschappelijke zaken maakt me blij dat het qua wapens in Nederland toch anders is geregeld dan in Amerika.

dinsdag 17 april 2018

Financiën

Gisteren kwam n.a.v. een onderzoek van het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) naar voren dat 40 procent van de Nederlanders het lastig vindt overzicht te houden over hun financiën. Digitalisering wordt als één van de oorzaken aangeduid.

Waarschijnlijk komt het dat ik een zoon van een boekhouder ben, maar ik kan me niet zo goed voorstellen dat je niet weet wat er binnenkomt qua geld, wat er als vaste lasten betaald moet worden en wat je dan uiteindelijk overhoudt om uit te geven. Zaak is wel dat als er iets veranderd in je financiële situatie je zult moeten bekijken of je e.e.a. aan moet passen.

Om het bij mezelf te houden, toen het bedrijf waar ik werkte failliet ging en ik van werknemer uitkeringsgerechtigde werd, betekende dat een financiële aderlating van enkele honderden euro's per maand. Dat is fors, en dus diende ik eens even goed te bekijken waar ik kon bezuinigen en bovenal ook een ander bestedingspatroon te gaan volgen. Ik heb er tijd in geïnvesteerd om daar over na te denken wat voor mij de beste manier zou zijn. Daar kwam o.a. uit naar voren dat ik na betaling van alle vaste lasten een bepaald bedrag per week kan uitgeven aan boodschappen e.d.. Vanzelfsprekend was dat minder dan voorheen, en om het voor mezelf duidelijk te kaderen besloot ik om, heel ouderwetsch, het bedragje in baar geld per week op te nemen en niet meer zoals vroeger alles met pin te betalen. Zo is het voor mij veel overzichtelijker. Bijkomende verrassing is dat je heel creatief en vindingrijk wordt. En ja, daar heb je wel een bepaalde discipline voor nodig, en soms kunnen dingen dan niet of niet meteen. Maar heel nuchter gedacht, wat je niet hebt kun je ook niet uitgeven.

Nu ben ik geen veeleisend mens, ik hoef niet mee te doen in de vaart der volkeren en met alles het eerste te zijn en het nieuwste te hebben. Ik ben niet afgunstig op anderen die zich meer kunnen veroorloven, en gun iedereen alles. Ik vermoed dat veel mensen van die 40 procent een soort van drang voelen om mee te willen/moeten doen met vrienden, buren en familie, en dat het gevoel zo sterk is dat ze uitgaven gaan doen die boven hun budget liggen. Maar er zullen ook genoeg mensen zijn die gewoon niet goed met geld om kunnen gaan, daarvoor heeft het Nibud een gratis coachingsprogramma. Ook zijn er instanties waarbij je gratis hulp kunt krijgen van een vrijwilliger. Maar ik blijf zeggen dat het je eigen mindset is die je moet aanpassen aan jouw specifieke financiële situatie.



maandag 16 april 2018

Meer dan duizend woorden

1963. President John Kennedy voelt zich niets te groot om de pop van
zijn dochter Caroline te dragen die voor hem uitloopt. 

1989. De val van de Berlijnse Muur. 

Highschoolpictures van de cast van Friends.

Volkswagen Kever door de jaren heen. 

1963. Muhammed Ali (toen nog Cassius Clay) laat een jonge fan winnen. 

zondag 15 april 2018

Week 15 2018: Wat een week!

De tieners die een man hadden mishandeld nadat er een afspraak was gemaakt via een dating app, had niets te maken met anti-homogeweld volgens een 14 jarige verdachte. "We joegen op pedofielen" zo zei hij. Vooropgesteld dat pedofilie verwerpelijk is moet ik bij 'we joegen op' toch denken aan dorpelingen met fakkels en hooivorken.

Ik behoor niet tot de 87 miljoen Facebookgebruikers wiens gegevens zijn doorgespeeld aan Cambridge Analytica. Hoe ik dat weet? Afgelopen maandag heeft Facebook alle 87 miljoen gebruikers die zijn getroffen een bericht gestuurd, en ik heb niets ontvangen. Het zou overigens om 90.000 mensen uit Nederland gaan. Ik koester geen enkele illusie, en ga ervan uit dat alles wat ik op het wereld wijde web doe gewoon bekend is op plekken waarvan ik het bestaan niet weet. En ik adem gewoon door.

De tieners die vorig jaar de hand in hand lopende Jasper en Ronnie vanwege hun geaardheid hebben uitgescholden en mishandeld met een betonschaar, daarvan vindt de rechtbank dat anti-homogeweld niet is bewezen. Ook de vijf tanden die Ronnie is verloren en waardoor hij een aantal operaties aan zijn kaak en gebit heeft moeten ondergaan, daarvan is volgens de rechtbank niet vast te stellen dat het met de betonschaar is gedaan die de kinderen bij zich hadden om fietsen te stelen. Ze zijn veroordeeld tot een taakstraf.

De president van de Verenigde Staten kondigde per tweet aan dat zijn land raketten zal afvuren op Syrië. Dat is toch ook een zin waarvan je niet voor mogelijk had gehouden dat je die ooit zou lezen. Zelfs al verwachtte ik, sinds Donald Trump is gekozen, wel hele rare dingen, word ik toch met enige regelmaat verrast. Bijvoorbeeld dat ie er überhaupt nog zit. Maar goed dat ik daar geen geld op heb ingezet destijds.

Een 62 jarige boer in Zuid-Korea irriteerde zich zo aan het blaffen van de hond van zijn buren, dat hij 'm heeft gedood. Vervolgens nodigde de man het baasje van de hond en zijn familie uit voor een diner, waarbij hij hen het vlees van hun eigen hond wilde voorzetten. Ze sloegen het aanbod af, maar hoorden pas later wat hij ze te eten had willen geven, nadat een andere buurman hen erover had ingelicht

Een 23 jarige man heeft op een station in Duitsland een voor hem vreemd kind beetgepakt en is voor een aankomende trein gesprongen. Hij ging met het kind plat tussen de rails liggen. Het 5 jarige jongetje liep schaafwonden op, en de man zelf bleef ongedeerd. Het jongetje hoorde bij een gezin met nog twee kinderen die op de trein stonden te wachten. Ooggetuigen hebben de man vast gehouden tot de politie kwam. Het gezin is door geestelijk verzorgers opgevangen.

Nou, het bombardement op Syrië heeft plaatsgevonden hoor. "Een speldenprik", zo zegt Frans Osinga, hoogleraar Militaire Operationele Wetenschappen. De aanval is met Rusland en Iran gecommuniceerd, om een escalatie te voorkomen. Maar toch is het allemaal nog niet voorbij, denkt Frans. "Donald Trump kan altijd nog harder toeslaan." Nou ja, we wachten het maar af. Iets vertelt me dat als ik ergens in de toekomst over 'na de oorlog' spreek, Deo volente, het over een oorlog zal zijn die ik zelf heb meegemaakt.




zaterdag 14 april 2018

Toen was geluk...#2

In mijn ouderlijk huis hadden we er twee staan op het balkon. Zinken vuilnisemmers. Wij woonden op de vierde woonlaag zonder lift, dus volgens de overlevering moesten die eens per week als het vuilnis werd opgehaald acht trappen naar beneden gesjouwd worden. Ik weet niet beter dan dat er plastic zakken in zaten en dat die naar beneden werden gebracht. Maar mijn vader betrok de woning in 1953, dus hij heeft heel wat jaren met die emmers moeten sjouwen.

Iedere woning had één of twee emmers die bij de woning hoorden. Op het deksel staan de naam van de gemeente en een nummer welke bij een wijk en straat hoorde. Als je verhuisde bleven de emmers dus achter. Ik weet het niet meer zeker, maar bij mijn eerste eigen flatje had ik volgens mij ook zo'n emmer. Het was in dezelfde buurt als waar ik met mijn ouders woonde in een woning uit dezelfde periode, dus het moet haast wel.

Was het al zwaar om de volle emmers naar beneden te dragen, voor de vuilnismannen was het natuurlijk heel zwaar werk. De emmers wegen leeg al zo'n 7 kilo, laat staan afgeladen met vuilnis. De oorspronkelijke naam van de vuilnisemmer is 'asemmer', omdat in tijden van de kolenkachel de asla daarvan in de emmer werd geleegd. Wij in de Den Haag zijn ze altijd asemmer of ook asbakken blijven noemen, zelfs lang nadat de kolenkachels uit de huizen waren verdwenen. Sterker nog, in Den Haag werden de plastic afvalzakken 'asbakkenzakken' genoemd. Pas toen ik in de regio Rotterdam kwam te wonen merkte ik dat dat raar werd gevonden.

Heden ten dage zijn de zinken afvalemmers geliefde objecten voor in de tuin om er planten in te zetten of er anderzijds iets mee te doen. Vuilnis wordt er zelden meer in geworpen.



vrijdag 13 april 2018

Kunstkitschlamp

Begin deze week was er een lampje in mijn kunstkitschlamp kapot gegaan, dus een nieuw lampje gekocht en erin gedaan, hij deed het. Nog even het glazen kapje goed zetten en toen hoorde ik een soort knalletje en de aardlekschakelaar sloeg uit. Iets in de lamp zelf heeft kortsluiting gemaakt, want het lampje is nog in orde.

Tja, het is een oude lamp, en normaliter kan zelfs ik wel een lamp repareren, blauwe en bruine draad, kind kan de was doen. Maar deze lamp zit wat ingewikkeld in elkaar. De glazen kapjes krijg ik er niet zomaar af en voordat ik het erger maak dan het is, dacht ik, ik zal eens googelen of er in de buurt een neringdoende zit die de lamp zou kunnen repareren. Die is er niet, maar mijn oog viel op de enthousiaste wervende tekst van Werkspot.nl.

En ineens herinnerde ik me weer dat ik daar een paar jaar geleden had gemeld dat ik het trapgat en mijn slaapkamer graag gewit, geverfd en behangen wilde hebben, en daar reageerden toen een aantal mensen op waaruit ik er één koos die het tegen een vooraf afgesproken prijs ging doen. Een goede ervaring met Werkspot.nl dus. Ik melde nu wat er met mijn lamp aan de hand is en heb er ook een foto bij gedaan voor de duidelijkheid.

7.883 vakmensen hebben zich aangesloten bij Werkspot.nl. Zevenduizendachthonderddrieëntachtig praktisch opgeleiden die ik graag een klusje gun, en waarvan er toch een aantal moeten zijn voor wie wat voor mij een probleem is, pinda's is. Maar niemand heeft gereageerd! Niemand! Zou het dan zo ingewikkeld zijn dat zij die ervoor geleerd hebben er ook hun handen niet aan willen branden? Lampen en klokken, de autist in mij vindt dat die het moeten doen anders word ik daar erg onrustig van. Nu ja, ik wacht het nog maar even af of zich toch nog iemand meldt.



donderdag 12 april 2018

Herinnert U zich deze nog? #121

PALOMA SAN BASILIO
"LA FIESTA TERMINÓ"
1985
Geen hitnotering


Precies volgende maand, op 12 mei, zal de finale van het 63e Eurovisie Songfestival gehouden worden. Reden om weer eens in het verleden te duiken en een inzending onder de aandacht te brengen die destijds op mij indruk heeft gemaakt. 

Het jaar 1985. Het festival werd op 4 mei gehouden, reden voor Nederland om niet mee te doen vanwege dodenherdenking. Toch zat er een klein Nederlands tintje aan. Voor Luxemburg deed een bont internationaal gezelschap mee met een nogal rommelig kakofonisch liedje. Één van de zangeressen was de Nederlandse actrice Annemieke Verdoorn die zich onder haar tweede naam Margo bij het gezelschap had aangesloten. Zij eindigden als 13e, met net één puntje meer dan de inzending van Spanje.

Spanje vaardigde een regelrechte vedette af, Paloma San Basilio, die tien jaar eerder haar eerste album opnam en in 1980 twee jaar lang de rol van Evita speelde in de theaters van Spanje en Zuid- en Midden Amerika. Andrew Lloyd Webber prees Paloma als één van de beste Evita vertolksters. In 1985 dus haar deelname aan het Eurovisie Songfestival met de prachtig gezongen ballad "La Fiesta Terminó", een lied over een voorbije liefde. Ik weet dat ik het destijds, en nu nog steeds prachtig vond en niet begreep waarom ze er maar een 14e plaats van de in totaal 19 deelnemers mee behaalde. 

De lage klassering deerde Paloma's carrière in het geheel niet, ze bleef onverminderd populair en bracht in totaal zo'n kleine veertig albums uit en maakte haar opwachting in het theater in o.a. "Victor/Victoria" en "El Hombre De La Mancha". Paloma is nu 67 jaar en in 2013 begon ze met haar afscheidstournee in Latijns Amerika en bracht in 2015 haar laatste album uit. 

Een gek weetje wat me nu pas opvalt bij het zien van het clipje; de presentatrice van het festival zit tijdens het optreden gezellig op het toneel naast de dirigent op een kruk. Dat kon toen. 

dinsdag 10 april 2018

Als je langer kijkt zie je meer

'Als je langer kijkt zie je meer' op zich lijkt deze zin een open deur, en dat is het eigenlijk ook. Toch zat die zin gisteren de hele dag in mijn hoofd, een soort 'sens du jour'. Het kwam omdat het de slotzin was van een mooie column van Fidan Ekiz in het Algemeen Dagblad. Wat zij daarin beschrijft, daar betrap ik mezelf ook regelmatig op, het opnemen van de omgeving waarin je bent. In deze tijd waarin vrijwel iedereen iedere kans benut om zich in zijn of haar smartphone te verdiepen komt het steeds minder voor, vandaar dat het misschien toch niet zo'n open deur is als het aanvankelijk doet vermoeden.

Terug redenerend was het in mijn middelbare schooltijd dat ik snel en doelmatig situaties leerde inschatten en mensen leerde lezen omdat ik er werd gepest. Overdreven gesteld was het een soort overlevingsmeganisme die in werking trad. Het zorgde ervoor dat ik altijd net iets sneller zaken doorhad om, voordat iets zou gebeuren, er op voorhand op te anticiperen. Ik keek langer en zag dus meer. Zo is het een tweede natuur geworden en uiteindelijk iets goeds wat ik heb overgehouden aan een minder leuke tijd. Naast wat naweeën die nog steeds doorwerken in mijn huidige leven, maar waar ik verder niet echt gebukt onder ga, is dat iets waar ik nog steeds mijn voordeel mee doe. Je kunt het alleen niet 'uit' zetten, ben ik in gezelschap van meerdere mensen staat het altijd aan, en dat is wel eens vermoeiend. Waarschijnlijk reden dat ik pas tot rust kan komen als ik alleen ben. Wat ik meen dat hieruit naar voren komt, zo bedacht ik me gisteren, allemaal naar aanleiding van die zin, is dat als de situatie daarom vraagt ieder mens zijn opmerkzaamheid over wat er om hem heen gebeurd kan aanscherpen, als het maar één of andere vorm van noodzaak heeft.

Afgelopen vrijdag had ik een afspraak die op een vrij bijzondere chaotische manier tot stand was gekomen, dus was ik al alert. Eenmaal op de afspraak, bleek die warrigheid zich voort te zetten. Er waren twee afspraken op dezelfde tijd gemaakt, dus waren er ineens twee mensen, een jongeman en ik. Er ontstond enige reuring. Wij werden ergens neergezet, en daar waar de jongeman met zijn jas aan meteen in zijn smartphone dook, had ik mijn jas en telefoon uit, en keek rond, want dan zie je immers meer. Ik was geamuseerd over de bedrijvigheid, over de man die ons zou spreken en die met driftige pasjes in de rondte liep ons even de hand kwam schudden, zijn verontschuldigingen aanbood dat het wat langer ging duren allemaal. De jongen dook weer in zijn telefoon en ik nam alles in me op. Daar was die man weer: "Wie eerst?" vroeg hij. Ik liet de jongen voorgaan, ik wilde nog van dit moment genieten, de omgeving op me in laten werken. Later kwam ik in gesprek met de man. Na het gesprek liep ie met allemaal papieren in zijn handen weg en zou later weer terugkomen. Dat gebeurde, het was nu zo druk dat dit het was, maar ik zou vanavond of anders morgen worden opgebeld. Ik wist, terwijl hij dat zei, dat dit niet ging gebeuren. Ik had genoeg tijd gehad en die ook benut om hem en de situatie juist te kunnen interpreteren. Want, als je langer kijkt zie je meer.



maandag 9 april 2018

Pieter Verelst: Mijn broer en ik

Toen ik kaartjes bestelde voor de voorstelling van Pieter Verelst had ik geen idee wie hij was of wat hij deed. Maar ik sta erom bekend op de rand te leven dus ik nam de gok. Gelukkig maar. Pieter is in Vlaanderen bekend als acteur. Hij heeft er in diverse tv-series en films gespeeld. Omdat er naar eigen zeggen in België nauwelijks een cabaretcircuit is, week hij daarvoor, zoals wel meer Belgen, uit naar Nederland en met succes.

In 2014 wint hij met de monoloog "Mijn Broer En Ik"  zowel de juryprijs als de persoonlijkheidsprijs op het Groninger Studenten Cabaret Festival, en in 2016 won hij met diezelfde monoloog het cabaretfestival Cameretten. En terecht. Hij bouwde "Mijn Broer En Ik" uit naar een avondvullende voorstelling die we zaterdag hebben kunnen zien in de kleine zaal van het Isala Theater.

Pieter neemt ons mee naar zijn jeugd in het saaiste stukje van België de zogenaamde 'anale driehoek' van België. Het gebied tussen de dorpen Kontich, Aartselaar en Reet (en ja, het bestaat écht). Het is er zo verschrikkelijk saai dat je wel waanvoorstellingen moet krijgen en krankzinnige verhalen moet verzinnen om er de tijd door te komen. De rode draad door de voorstelling is zijn relatie met zijn broer Maurice gelardeerd met absurdistische ingrediënten. Op ieder moment in zijn verhaal kan er iets onverwachts gebeuren; een schreeuw, een rijmpje, een wilde dans of nutteloze weetjes over walvissen en varkens. Een stofzuigerslang gebruikt hij als didgeridoo en dan ineens speelt hij weer virtuoos piano en zingt daar prachtig bij. Om altijd weer bij het oorspronkelijke verhaal uit te komen waardoor je als publiek wel bij de les moet blijven.

Pieter heeft een tomeloze energie een fantastisch acteertalent en een weergaloze mimiek wat een pre is in een voorstelling als deze waarin de onvoorspelbaarheid soms voorspelbaar is omdat hij niet de eerste is die absurdistische comedy brengt. Maar hij is duidelijke wel één van de betere in het genre. Toch denk ik dat hij zonder absurditeiten heel goed bij machte is om een cabaretvoorstelling neer te zetten. Hij beschikt over genoeg talent op acteer- en muzikaal gebied en is bovendien gezegend met een mooie zangstem om alleen daarmee een voorstelling te kunnen dragen. Dit is alleen nog maar zijn debuutvoorstelling en die is meer dan geslaagd. We gaan nog veel van hem horen.







zondag 8 april 2018

Week 14 2018; Wat een week!

Toen ik het hoorde dacht ik dat het een wansmakelijke zeer misplaatste 1 aprilgrap was, maar het bleek waar te zijn: in Rotterdam wilde men een koopavond op 4 mei, de avond van de nationale dodenherdenking. Bij geen enkel weldenkend mens zou zoiets in het hoofd opkomen, maar Dominique van Elsacker, de vertegenwoordiger van eigenaren en ondernemers in de Rotterdamse binnenstad zag er geen probleem in. Vanzelfsprekend wil het college van de gemeente Rotterdam dit niet, en gaat het onzalige idee niet door. Laten we vooral ernstig twijfelen aan het inlevingsvermogen alsmede het historisch besef van mevrouw van Elsacker.

In Eindhoven is een vrouw opgepakt omdat ze haar hond in een ondergrondse vuilcontainer had gedumpt. Lees die zin nog gerust eens over. De hond werd ternauwernood gered, nadat hij al met een lading afval in de vuilniswagen terecht was gekomen. De chauffeur hoorde geblaf, en zo werd het dier ontdekt. Hij zat in een linnen tas.

Op 2 april is de ex-vrouw van Nelson Mandela, Winnie, op 81 jarige leeftijd overleden. Ze was niet onomstreden en zoals altijd zal de waarheid ergens in het midden liggen. Een leuke anekdote vind ik dat toen Winnie Margaret Thatcher ontmoette ze zei: "I am the iron lady of South Africa". Waarop Margaret droogjes antwoordde: "And for whom do you iron?".

Nasim Agham de vrouw die uit boosheid op de videodienst drie mensen verwonde bij een schietpartij op het hoofdkantoor van YouTube en daarna zichzelf van het leven beroofde, werd in verschillende nieuwsberichten in de Verenigde Staten aangeduid als 'female gunman'.

Het is definitief, op 25 april, zijn geboortedag, zal de Amsterdam Arena worden omgedoopt tot de Johan Cruijff Arena. Zelfs ik als voetbalonverschillige snap de keuze en dat veel mensen er blij mee zijn.

Om meer redenen dan één is het verstandig dat het bericht over het feit dat leden van de Vereniging Erepeloton Waalsdorp vinden dat mensen met een 'te robuust postuur' niet meer in de erewacht mogen staan tijdens de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte na 1 april is geopenbaard. Ten eerste het hele gegeven op zich, ten tweede alle uitleg die secretaris Wendy Broer hierover geeft maakt het alleen nog maar ridiculer en meer belachelijk dan het idee al is en ten derde het feit dat de in hun ogen toch al te dikke mensen nu bij de catering (!) mogen werken.

Die handelsoorlog tussen China en Amerika komt op mij over als twee schooljongens die ruziën: 'Als ik niet met jouw voetbal mag spelen, mag jij niet met mijn autootjes'.  Een maatregel wordt door de andere partij beantwoord met een tegenmaatregel, waarop door de eerste partij weer met een tegenmaatregel op de tegenmaatregel komt, und so weiter.





zaterdag 7 april 2018

Outsider's bdsm

Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost en op de website van GayRotterdam.

Zijdelings heb ik er een beetje mee te maken gehad. Een vroegere vriend uit de vriendengroep deelde ons op een gegeven moment mee dat hij zich in de wereld van de bdsm aan het begeven was. Ik, of om voor iedereen te spreken, wij vonden het prima. Leef vooral je leven, en als je dat nou leuk vindt moet je het zeker doen. Bijzonder was wel dat het volledig haaks stond op zoals we hem kenden. Iemand die naar de buitenwereld toe gelijkenissen vertoonde met het tv personage Hyacinth Bucket (uitgesproken als ‘Bouquet’) uit de Britse serie “Keeping Up Appearances”. Zich net altijd even wat beter voordoend dan het in werkelijkheid was, met de kleding en inrichting van zijn woning die daarbij hoorde, alsmede de etiquetteregels waaraan hij zich krampachtig vasthield. Ook onderhield hij correspondentie met de diverse koningshuizen over de gehele wereld. Hij kwam uit een streng gereformeerd gezin. Of dit alles bij elkaar opgeteld iets te maken zou kunnen hebben met zijn ontdekking dat hij zich gaandeweg steeds meer ging thuis voelen in de wereld van de bdsm, zou ik niet weten, ik was destijds slechts van een afstand een waarnemer van zijn nieuwe leven.

Wat ik begreep is dat bdsm een manier van leven is die doordringt in alle facetten ervan, in ieder geval bij hem. Het leek of hij zijn hele bestaan ontleende aan zijn keuze. Hij vertelde er zo nu en dan over op een wervende manier, als een soort Jehova’s Getuige. Alsof hij nieuwe zieltjes moest winnen voor zijn club. Hoe fijn het was om stroomstootjes te krijgen terwijl je zelf niet bij machte bent om de sterkte ervan te beïnvloeden. Ik hoorde het aan, zag en merkte aan de manier waarop hij er over sprak dat hij er zeer op z’n plek was, maar wist ook dat het niet mijn metier is. Ik ben er te nuchter voor, en zonder iemand te willen schofferen is het voor mij en wat carnavalesk gebeuren met verkledingen en rollen die worden aangenomen. Een gebrek aan fantasie bij mij, laten we het daarop houden. Voor hem was zijn nieuwe leven zo serieus dat hij ervoor naar Berlijn is verhuisd omdat daar een bruisende bdsm-scene is waar hij zich nu al jaren meer dan thuis voelt.

Als alleen maar een observator kijk ik er natuurlijk anders tegen aan dan als je actief bent in de bdsm wereld. Wat mij vanuit die positie opvalt is dat bdsm’ers, net als bijvoorbeeld mensen met een voorliefde voor tatoeages of als gevaarlijk bekendstaande honden, een bepaalde defensiviteit ontwikkelen tegen iedereen die maar een wenkbrauw optrekt, maar tegelijkertijd de status van bijzonderheid die het in de samenleving enigszins heeft niet willen verliezen en er zich juist door die uitzonderingspositie buitengewoon of markant door voelen.

Even leek het erop dat de nachtmerrie van ieder zichzelf respecterende bdsm’er waarheid werd, en bdsm mainsteam zou worden toen in 2012 de boekentrilogie “Vijftig Tinten Grijs” uitkwam. De Britse auteur E.L James beschreef daarin de lotgevallen van Anastasia en Christian die in het verhaal, wat zich over drie boeken verspreidt, een bdsm-contract aangaan waarin staat dat Christian Anastasia mag onderwerpen in sadomasochistische rollenspellen.

Ik werkte destijds in een boekhandel, en het was een hype. De boeken waren heel slecht geschreven en ontstegen qua schrijfstijl de gemiddelde bouquetreeksboekjes niet, maar dat maakte niet uit, ze waren niet aan te slepen en waren maandenlang de bestverkochte titels. Ik zag een geheel nieuw lezerspubliek de winkel betreden. Vrouwen die in niets leken op de naïeve hoofdpersoon, en die vaak het destijds ook veel verkochte boek “De Ideale Vrouw Is Een Bitch!” van Sherry Argov bij hun vijftig tinten-boeken aanschaften. Op mij kwamen ze over als vrij assertieve vrouwen die waarschijnlijk zelf als inspiratie hadden kunnen dienen voor het boek van Argov. Dus vroeg ik me met Sigmund Freud af: ‘Was will das Weib?’

Gelukkig zijn er professoren die zich dat ook afvroegen en één daarvan was Eva Illouz, en zij stelde het volgende:
“Dat de vijftig tinten-boeken bestsellers werden komt doordat de boeken de lezer vooral inspireert om zelf in bed te experimenteren en daarbij bevatten ze de nodige praktische tips in plaats van dat het boek alleen opwindend werkt. Daarnaast bestaat er in de hedendaagse maatschappij, waarin man en vrouw steeds meer elkaars gelijke zijn, behoefte aan een rollenspel waarin juist weer ongelijkheid bestaat”.

Uit eerste hand kan ik vertellen dat vrouwen van alle leeftijden, zowel hetero als lesbiennes, maar ook veel homo’s in de vijftig tinten-trilogie een soort bdsm voor dummies gevonden hebben. En misschien is er bij een deel van hen wel iets wakker geworden om zich er verder in te gaan verdiepen. Het zou zomaar kunnen. Vanzelfsprekend kwamen er in de slipstream van het succes van de boeken veel meer uit in het genre. Middels een stickertje of zelfs op de flaptekst werd vermeld dat het betreffende boek ‘ondeugender is dan Vijftig Tinten Grijs’. Als laatste stuiptrekking kwam het boekje “Vijftig Tinten Thuis” uit met als ondertitel ‘Beleef de passie van Christian en Anastasia nu zelf’. Het prees zich aan als de ideale handleiding om thuis aan de slag te gaan.

Ik kreeg daar toch een soort waandenkbeeld bij, van hele Vinexwijken die aan het vijftigtinten zijn gegaan. Als moeder-de-vrouw op haar lip bijt weet vader-de-man hoe laat het is, zij zal haar moeilijke voeten en de gespataderde benen in dijhoge laklaarsen steken, zich in de net iets te krappe lederen bustier met siernieten en vetersluiting persen zodat aan de bovenkant de normaliter wat hangende borsten pront geaccentueerd worden maar onder de bustier de kwabben en vetrollen vrij spel hebben en om het af te maken een lederen string met 'open heuvel'.

Ik kan me zo voorstellen dat dit sensuele beeld vader-de-man niet onberoerd laat, die heeft zich eveneens gehuld in een lederen string waarin 'erotische prikkers' zijn bevestigd, daar overheen een Romeinse rok met aan beide zijden een spannende open strook, zodat de witte, magere benen goed te zien zijn, en als top een harnas met RVS driehoekjes en armkappen met groten metalen vierkanten.

Bondagetouw, slavenriemen, pin wheels en zwepen in diverse soorten en maten maken de hele operette compleet. 

Zei ik eerder gebrek aan fantasie te hebben, bovenstaande bewijst toch iets anders, en kan ik alleen maar samen met de bdsm’ers blij zijn dat het geen mainstream is geworden en de vijftig tinten-hype alweer voorbij is. Mevrouw James is in 2015 begonnen met de boeken opnieuw uit te geven alleen nu vanuit het perspectief van Christian, een enigszins armoedige keuze en het geeft wel aan dat het geen groot auteur is, hoewel haar bankrekening het tegendeel zal willen bewijzen. Voor de bdsm-wereld hoop ik toch dat de boeken, die voor de echte diehards een gruwel waren, geleid hebben tot een nieuwe stroom aan geïnteresseerden die zich verder in de bdsm willen verdiepen. Want verandering van spijs doet eten, dat geldt ook voor de bdsm’er.





vrijdag 6 april 2018

Ontheemd

Ik ben een laagopgeleide blanke man van middelbare leeftijd. Ik vind dat prima, maar eerder bleek dat ik niet mocht spreken van 'middelbare leeftijd', ondanks dat het wel zo is. Mensen van middelbare leeftijd willen niet gecategoriseerd worden als mensen van middelbare leeftijd. Velen zien zichzelf als een soort oudere jongere begreep ik. Nou goed, dan ben ik een laagopgeleide blanke oudere jongere. Ook prima. Ik voel me er niet anders door.

Maar ook dat schijnt nu niet meer te kunnen. Ik ben niet blank, ik ben sinds kort wit. O. Nou ook goed, als anderen daar gelukkig van worden ben ik een laagopgeleide witte oudere jongere. Maar sinds deze week begrijp ik dat ik me door de term 'laagopgeleid' gediscrimineerd zou moeten voelen, ook al is het de waarheid. Ik wist dat niet. Maar in deze tijd van spijkers op laag water zoeken is er altijd wel een reden om je op je tenen getrapt te voelen. Ik wil, zo hoor ik, nu aangeduid worden als 'praktisch opgeleide'. Maar dat wil ik helemaal niet, want ik ben niet praktisch, ik kan niks. Ik kan niet metselen, timmeren, behangen en kreeg bij het vervangen van een stopcontact een schok. Ik weet net genoeg van koken af dat ik niet omkom, kan autorijden, maar inparkeren kan ik niet goed, zelfs niet toen ik een Smart had. En meerjarige planten op mijn lanai houden het niet langer dan één seizoen vol.

Dus een praktisch opgeleide witte oudere jongere, nee zo voel ik me niet. Ik wil gewoon middelbaar zijn, blank en laag opgeleid. Als het al aangeduid moet worden wat ik ben, is dat eerder autodidactisch. Maar waarom moeten mensen in hokjes passen? Ik snap dat dát de reden is om de spot nu ineens op laag- en hoog opgeleid te laten schijnen "Weg met het hokjesdenken!" roept Marianne Zwagerman met overslaande stem. Om vervolgens diezelfde hokjes nu een andere naam te geven niet laag- en hoog opgeleid, maar praktisch- en theoretisch opgeleid. Net zoals allochtonen nu Nederlanders met een migratieachtergrond genoemd worden. Zelfde hokjes, andere benaming. Het is symbolisch. Los je hiermee het verschil in maatschappelijke waardering, want dat is waar het over gaat, op?

Ik ben heel blij met mensen die dingen kunnen die ik niet kan of het nou een timmermens is of een advocaat, ze zijn van evenveel waarde. En het timmermens is blij als hij/zij kan worden bijgestaan door een advocaat als er een geschil is met de werkgever, terwijl de advocaat weer ongelooflijk dankbaar is voor het werk wat het timmermens in zijn/haar tweede huis verricht. De één is dus praktisch opgeleid en de ander theoretisch. Maar zelf hoor ik bij geen van beiden. Typisch gevalletje tussen wal en schip. Ontheemd, dat is zoals ik me nu voel. Kon en mocht ik nog maar een laagopgeleide blanke man van middelbare leeftijd zijn, wat waren dat een heerlijke duidelijke tijden.







donderdag 5 april 2018

Toen was geluk...#1

Met een nieuw blogjaar is het altijd leuk weer iets nieuws te verzinnen, hoewel 'nieuws' in dit geval de lading niet helemaal dekt. Maar ik heb er zin aan om zo nu en dan eens iets uit te lichten uit vroegere tijd, de jaren 50, 60, 70 en misschien ook nog wel 80, waar een soort 'ach ja dat is waar ook' gevoel van kan uitgaan. In de eerste 'Toen was geluk...' wil ik Tjoklat onder de aandacht brengen, en dan vooral de blikjes, waarvan ik er zelf 3 heb, twee ronde en een rechthoekige. Ik meen ooit ook een ovale en langwerpige doos gehad te hebben, maar die zijn in de loop der tijd verschwunden.

Tjoklat was natuurlijk een chocoladefabriek die is begonnen onder de naam Hollandsch Zwitsersche Chocoladefabriek Amsterdam. De producten met de merknaam 'Tjoklat' kwamen in 1936 op de markt. Het is het Maleise woord voor chocolade. Vandaar het merkteken van de knielende Indonesische vrouw met de schaal met cacaovruchten in haar handen. Model hiervoor stond de Britse Mady Townsend. Alle producten van Tjoklat werden met Indische rietsuiker bereid.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog lag de productie stil, maar na de oorlog kreeg Tjoklat haar grootste bekendheid. Net voor de oorlog was er een serie witte bakelieten doosjes gemaakt met het merkteken als camee erop, maar na de oorlog werden die vervangen door de nu zo bekende en nog steeds geliefde blikken doosjes met de Indonesische dame. De chocolaatjes zijn opgegeten, maar de blikken doosjes zijn door de jaren heen in heel veel families bewaard gebleven en hebben gediend voor van alles van wat men zoal in doosjes kan bewaren.

Als je het doosje omdraait en je twee duimen op het hoofd van de dame en de schaal legt zie je weer iets heel anders.




De fraaie bakelieten versie. 

woensdag 4 april 2018

't Mannetje

Het was vorig jaar deze tijd dat we ons zorgen maakten over onze moeder. 24 Maart vorig jaar was haar onderbeen geamputeerd en zat ze na de operatie monter rechtop in bed, blij dat ze eindelijk was verlost van de pijn. De dag erna ging het slechter met haar en verzandde ze in een delirium, kwam er weer uit, maar nu weten we dat het 't begin van het einde was. 10 Mei is ze overleden.

Er gaat geen dag voorbij of ik denk wel aan haar, ook aan mijn vader die in 2005 is overleden. Het zijn kleine niet noemenswaardige gebeurtenissen of momenten van vroeger die kunnen oppoppen. Soms hoor ik één van hen in gedachten iets zeggen, en in mijn dromen komen ze met enige regelmaat voorbij. Uiteindelijk eindigen we allemaal als slechts een onbeduidende, onbekende voetnoot in de geschiedenis, maar zolang er nog mensen zijn die je hebben gekend, blijf je, in hun gedachten en dromen, een klein beetje voortleven. Zo lang ik leef houd ik de gedachte aan mijn ouders levend.

De eerste weken en maanden na het overlijden van mijn moeder ben ik druk geweest met alles te regelen qua papierwerk en instanties, maar op een gegeven moment is dat afgerond. De laatste betaling (gemeentebelasting) was in december 2017. Maar voor de belasting moest ik weer door alle papieren heen, omdat de aangifte over 2017 nu gedaan dient te worden.

Gisteren kwam 't mannetje bij mijn zus. 't Mannetje heeft jarenlang steeds de belastingaangifte voor mijn moeder en ook voor mijn zus geregeld, en ook deze, voor mijn moeder, laatste keer gaat hij dat doen. Ik had alles bij elkaar gezocht wat nodig was, en het was toch weer een raar gevoel om door alle papieren te gaan, juist nu ik weer wat meer bezig ben met het feit dat ze er niet meer is en hoe het allemaal gegaan is. Mijn zus heeft net als ik weer even een tijdelijke 'terugval' in de verwerking, maar we wijten het alle twee aan de periode van een jaar geleden, en vinden het daarom ook begrijpelijk en te plaatsen.

't Mannetje had van begin af aan al geroepen dat ik het rekeningnummer van onze moeder nog niet moest opzeggen, maar zover was ik zelf ook wel, ik ben natuurlijk niet uit de poppenkast gevallen. Nieuw was voor mij dat hij vertelde dat er nu nog 3 momenten van afrekening komen van de belastingdienst, dan is ze echt van het netvlies van de overheid verdwenen, en eerst dan kan de rekening worden opgezegd. Dat kan nog tot het eind van het jaar duren, het ligt aan de snelheid van de dienst. Fijn was het dat ik de juiste papieren voor hem bij elkaar had gezocht, zodat ie aan de slag kan.

En dan hoor ik het mijn moeder zich enigszins bezwaard voelend zo zeggen: "Nou jullie hebben maar veel gedoe om je oude moeder".


dinsdag 3 april 2018

7 Jaar

Men zegt dat als je ouder wordt het wel lijkt of de tijd sneller gaat. Nou ik kan uit eerste hand vertellen dat dat ook zo is, of nou ja, zo voelt. Vandaag 3 april is de dag dat ik alweer zeven jaar geleden, geïnspireerd door vriend André, bedacht dat het misschien wel leuk zou zijn als ik een blogje ging bijhouden. Waar zijn die zeven jaar heen? Ik lette even niet op, en bam!, we zijn zeven jaar verder. Zeven jaar en 2551 blogjes om precies te zijn. De snelle rekenaar ziet in één oogopslag dat met schrikkeljaren erbij geteld er dus niet iedere dag een blogje is verschenen. In die 7 jaar zouden dat er 2557 moeten zijn. Zes keer heb ik dus verzuimd, en dat had te maken dat ik met koorts op bed lag. Er zijn grenzen aan mijn loyaliteit naar mijn lezers toe; gezondheid gaat voor. Ik had me wel netjes afgemeld zodat er geen zoekacties op touw zouden worden gezet.

Ruim 2500 blogjes, dan word ik zelf ook nog wel eens verrast door wat ik geschreven heb. Ik schreef eerder blogjes dan dat ik een Facebookaccount had, en in het begin daarvan heb ik niet meteen de link naar de blog van die dag geplaatst, maar een paar jaar geleden ben ik ermee begonnen, omdat het voor de geïnteresseerden ook makkelijker is om het geschrevene tot zich te nemen. Facebook laat sinds enige tijd weten wat je in het verleden op de dag van vandaag hebt geplaatst, en dan komen die blogjes van destijds ook weer onder mijn aandacht. Waarbij ik bij sommige titels geen idee heb waar het over zou moeten gaan. Ik lees ze dan eigenlijk als in de derde persoon, en dat is soms best heel verrassend. Wat ook wel eens is gebeurd, is dat ik met iets in mijn hoofd zit van: 'daar moet ik es over schrijven' om dan vervolgens plots geconfronteerd te worden met een blogje van toen waar ik het er al uit-en-te-na over gehad heb. Dit laatste kan vanzelfsprekend ook met de leeftijd te maken hebben, dus lieve lezers, mochten jullie iets déjà vu-erigs hebben bij het lezen van een blog, wees mild in jullie oordeel.

Het mag nagenoeg bekend zijn dat uit het schrijven van mijn blogjes het schrijven van columns voor Radio Capelle is voortgevloeid en hoewel er meerdere raakvlakken zijn is het schrijven van columns een andere discipline, vooral omdat het met het onderwerp van het programma te maken moet hebben. En ook dat doe ik met heel veel plezier. Leuk is het dat net zoals ik geïnspireerd werd om aan het schrijven van blogs te beginnen door André, ik zelf op mijn beurt weer anderen heb aangezet tot het schrijven van hun zieleroerselen. Soms vanuit zichzelf om te zien of het was is, maar ik heb het mensen ook wel eens aangeraden die met heel veel issues zaten als een soort therapie, omdat dat wat je opschrijft uit je hoofd is. Je hoeft het, zeker dan, niet altijd te publiceren of te delen met anderen. Schrijven kan heel helend en therapeutisch zijn. Voor mij geldt dat in ieder geval wel.

Ik ga er dus gewoon mee door, hup dat achtste jaar in. En zoals elke blogjesverjaardag heb ik de layout weer wat veranderd als een cadeautje aan jullie mijn lieve lezers en lezeressen.




maandag 2 april 2018

Paasbrunch

Van de week stelde vriend Chris de vraag of het misschien een leuk idee was om op één van de paasdagen een paasbrunch te doen met elkaar. Daar was ik meteen voor, ik ben niet zo'n feestdagenmensch en had dus niet echt iets gepland, maar in deze spontane inval had ik zin. Ik stelde voor om het bij mij te doen. Chris en Rick namen briochebrood en paasstol mee, zo kon ik verder met verzinnen om het een feestelijk geheel te laten zijn.

Ik bedacht me dat een paasbrunch de uitgelezen gelegenheid was om het meer dan honderd jaar oude trouwservies van mijn opa en oma te gebruiken. Het is heel vrolijk en lente-achtig met paarse bloemetjes. En omdat het weer niet echt in lentestemming was, probeerde ik het maar naar binnen te halen. Met het servies, paarse tulpjes, leuke chocolade paashazen mijn grote roze pluche konijn (konijn, haas, who cares) en andere kleurige dingetjes op tafel lukte dat best. Jazzy easy listening van Ella Fitzgerald en Louis Armstrong op de achtergrond en natuurlijk de nodige comestibles maakte het compleet.

We hebben fijn lang getafeld en daarna lekker gerelaxt met eerst een bakje koffie met paastaart en later een wijntje, ondertussen gezellig kletsen terwijl Ella en Louis heerlijk door zongen. Als je zo ongedwongen bij elkaar bent vliegt de tijd voorbij en was het ineens al over zessen, dus stelde ik voor om iets te gaan eten of om eten te bestellen. We waren er vrij snel uit dat we al in tijden geen Grieks meer hadden gegeten en dat het lokale Griekse restaurant nog niet zo lang geleden een grondige verbouwing had ondergaan. Unaniem wilden we daar wel heen. Rick keek of ie überhaupt wel open was en reserveerde een tafeltje voor later op de avond. Dat was een goede zet, want het was er gezellig druk. We hebben er heerlijk gegeten, zodat we wel konden samenvatten dat deze dag erg in het teken stond van copieus eten, maar meer nog van vriendschap en samenzijn.




zondag 1 april 2018

Week 13 2018; Wat een week!

Van sommige berichten kan ik intens vrolijk worden: "SBS trekt stekker uit afvalshow 'Vet Fit'; kijkcijfers te mager". Al na drie afleveringen stoppen ze het programma waarin (semi)BN'ers te volgen zijn in hun strijd tegen de kilo's. Zou het komen door de onvermijdelijke multifocááááááále René Froger? Online gaat het lijnen wel door.

In het steeds enger wordende China (kijk vooral "Zondag Met Lubach" van 25-3 terug) wordt de succesvolle film "Call Me By Your Name", goed voor drie Oscarnominaties waarvan er één verzilverd werd, niet vertoond op het Beijing Film Festival. De reden is niet gezegd, maar het zal alles te maken hebben met de homoseksuele personages. Hoewel homoseksualiteit niet illegaal is in China is de Chinese Communistische Partij er ook niet echt een voorstander van.

Je bent een Joodse dame van 85 jaar. In 1942 ben je aan de razzia in Parijs waar 13 duizend Joden werden samengedreven voor transport naar de vernietigingskampen ontsnapt. Je vlucht naar Portugal om na de oorlog naar Parijs terug te keren. Je woont alleen in een flatwoning waar je met messteken wordt vermoord door je 29 jarige buurman. Volgens justitie vanwege antisemitische motieven. Dat is wat Mireille Knoll is overkomen.

Vrolijk nieuws is zo fijn in deze verwarrende tijden. Ik werd het in ieder geval van het bericht dat de 18 jarige Charlie Lagarde uit Canada voor het eerst van haar leven een lot kocht en meteen de jackpot won, wat in dit geval betekent dat ze voor de rest van haar leven duizend dollar per week zal ontvangen. Ze kon kiezen tussen een miljoen dollar ineens of het levenslange inkomen. Vanwege haar leeftijd kreeg ze het advies voor de laatste optie te gaan.

Uit de mond van paus Franciscus leek te zijn opgetekend dat 'de hel niet bestaat'. Maar vanuit het Vaticaan is daar boos op gereageerd, hij is verkeerd geciteerd, zo stelt het Vaticaan. Tja, de steeds kleiner wordende groep van kritiekloze gelovigen moet wel het hele sprookje voorgeschoteld blijven krijgen natuurlijk. Als je iets verder nadenkt over wat voor vreselijke dingen door geestelijken zijn gedaan in de loop der tijden, dan zou de hel vol moeten zitten met machtsbeluste, kindermisbruikende oorlogen ontketenende 'dienaren van God'.

Prachtig vind ik ze, vlinders. Maar het gaat niet goed met ze. Sinds 1992 is het aantal vlinders met 40 procent gedaald. Maar niet alleen vlinders, ook andere insecten verdwijnen uit de natuur. Driekwart van de vliegende insecten is sinds 1989 verdwenen. Dat terwijl insecten zo belangrijk zijn. Voor het bestuiven van de gewassen, maar ook op andere gebieden spelen ze een cruciale rol.

Slecht gekleed in z'n boxertje had een dronken Rotterdammer een vuilniswagen in Capelle aan den IJssel uitgekozen om in een container te gaan slapen omdat ie geen zin had om verder te lopen. Een plek als elk andere. Hij werd wakker toen de container werd opgetild door de vuilnismannen, en begon te schreeuwen, net voordat de pers zou worden aangezet. Op het nippertje dus gered. de werknemers schakelden de hulpdiensten in. Met de man gaat het goed. Maar ik ben zo benieuwd hoe het met de vuilnismannen is. Je schrikt je toch de t*r*ng.


Mireille Knoll


zaterdag 31 maart 2018

Nutteloze weetjes: Pasen

Pasen viel oorspronkelijk samen met het Joodse Pesach-feest. De joden herdenken
dan de vlucht uit Egypte, die hen bevrijdde van de slavernij. Christenen vieren met
Pasen de verrijzenis van Jezus. Volgens sommige evangelies hield Jezus zijn laatste
avondmaal op de eerste dag van Pesach en zo raakte beide feesten met elkaar
verbonden. Op het concilie van Nicea in 325 werd beslist dat de vieringen niet meer
op dezelfde dag mochten plaatsvinden.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Honderden jaren geleden stopten de boeren eieren onder de grond om de oogst te
bevorderen. Zo is waarschijnlijk de traditie van het verstoppen van eieren ontstaan.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
De Germanen vierden met Pasen het einde van de winter, verpersoonlijkt in de
lentegodin Ostara ( in het Duits heet Pasen Ostern). De haas en de eieren staan
symbool voor de vruchtbaarheid en nieuw leven.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Paaseieren van chocolade werden voor het eerst gemaakt begin 19e eeuw in Europa.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Witte Donderdag. Jezus wordt verraden door Judas en gearresteerd.
Goede Vrijdag: Het lijden van Jezus en de kruisiging.
Stille Zaterdag: Grafrust
Paaszondag: De opstanding van Jezus
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Na Halloween wordt in de Verenigde Staten tijdens Pasen het meeste snoep verkocht
van alle feestdagen. Meer ook dan met Kerst
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
In bepaalde Oost-Europese landen mogen de mannen op Paasmaandag hun vrouwen
's ochtends slaan met een zweepje. 's Avonds mogen de vrouwen hun mannen een
emmer koud water over hun hun hoofd gooien.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Paaseieren eten heeft te maken met vasten. Tijdens de weken van het vasten mocht
niemand eieren eten, maar de kippen waren na de wintertijd juist opnieuw aan de leg.
Op het einde van de vastentijd waren er zoveel eieren over, dat ze op tijd gekookt
moesten worden om niet te bederven. Zo werd het een traditie om met Pasen
hardgekookte eieren te eten.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Het grootste chocolade-ei ter wereld werd gemaakt in Argentinië. Er kwamen 27
bakkerijen en een bergbeklimmersclub aan te pas. Het ei woog 7500kg en was 8
meter hoog.




vrijdag 30 maart 2018

Herinnert U zich deze nog? #120

MURRAY HEAD & TRINIDAD SINGERS
"SUPERSTAR"
1970
Aantal weken: 7
Hoogste positie: 9


Gisteren heeft iedereen weer kunnen genieten van de jaarlijkse "The Passion", ik heb het nog tegoed, want ik heb het opgenomen. Ik had visite en daar moet de lijdensweg van Jezus toch even voor wijken. Lang voor "The Passion" was er natuurlijk de weergaloze film "Jesus Christ Superstar" uit 1973 die was voortgevloeid uit de rockopera in de theaters. Maar de bron van beiden was het conceptalbum welke in 1970 werd uitgebracht. 

De rol van Judas Iscariot werd gezongen door Murray Head. Het nummer "Superstar" waarin Judas Jezus vraagt of het niet beter was geweest als hij zich in de huidige tijd had geopenbaard omdat ie zoveel meer mensen had kunnen bereiken en als een soort superster gezien zou zijn werd op single uitgebracht en een hit. Murray heeft de rol niet geprolongeerd in het theater of in de film. 

Murray is geboren in Londen en heeft een lange carrière als zanger en acteur. Als acteur debuteerde hij in 1966 in de film "The Family Way" en speelde ook in de voor een Oscar genomineerde "Sunday Bloody Sunday". Hij heeft 24 albums op zijn naam staan, maar is naast deze single vooral ook bekend van zijn nummer één hit "One Night In Bangkok" uit 1984. Tevens een nummer uit een musical, "Chess", van Tim Rice, Benny Andersson en Björn Ulvaeus. Deze rol van de Amerikaan Freddie Trumper heeft hij wel in het theater gespeeld op West End.

Murray is nu 72 jaar en is van 1972 tot 1992 getrouwd geweest met Ellis Jones en heeft twee dochters Katherine en Sophie. Hij is nog steeds actief, zijn laatste wapenfeit is de rol van Ralphy Aspden in de tv serie "Doctors".

donderdag 29 maart 2018

Staand

Het is onderhand al weer anderhalf jaar dat ik de column mag verzorgen van het programma "Uit De Kast" van Radio Capelle. In die periode heeft het programma aardig wat progressie gemaakt, zo zijn we van eens in de maand een uitzending naar uitzending op de eerste en derde zaterdag in de maand gegaan. Wat globaal betekent om de week, maar soms komt het, zoals deze maand, wat ongelukkig uit en heeft een maand vijf zaterdagen, dan zitten er drie weken tussen twee uitzendingen in. Dus deze zaterdag niet, maar volgende week 7 april zijn we er weer. Pluspunt is dat er wat langer tijd is voor de voorbereidingen en voor mij om de column te schrijven.

Ook zijn we nu op vier radiostations te beluisteren, tussen 12.00 en 13.00 uur op Radio Capelle en Stadsomroep Schiedam, en tussen 18.00 en 19.00 uur op Omroep Zuidplas en Lokale Omroep Krimpen, en onze hoofdredacteur is de mogelijkheden aan het onderzoeken voor nog verdere uitbreiding.

Vanaf januari dit jaar is de studio ook verhuisd, het is groter, mooier en professioneler, en ik heb bij toeval ontdekt dat ik het voorlezen van mijn column staand fijner vind dan zittend wat ik eigenlijk altijd deed. In de nieuwe studio was nog niet alles in orde toen het een keer niet anders kon dan staand, en dat beviel me zo goed dat ik het vanaf die tijd zo doe. Voor mij voelt het vrijer en kan ik meer intonatie leggen in het voorlezen, omdat het dan een soort voordragen wordt met armgebaren die de luisteraar natuurlijk niet ziet, maar voor mij als een soort noodzakelijk voelt, natuurlijker ook.
Al doende leert men. Ook hier.

Staand op mijn plekje achter de microfoon met onze presentator René.

woensdag 28 maart 2018

Gezin in gevaar

We zijn het allemaal al weer vergeten, de posters van Suitsupply, ze zijn ook al uit het straatbeeld verdwenen en hangen alleen nog in winkels. Toch zag het Reformatorisch Dagblad er heil in 40.000 flyers van de actiegroep 'Gezin in Gevaar' in hun avondblad te vouwen en zo aan hun abonnees te versturen.

Gezin in Gevaar? Ja, ik had er ook nog nooit van gehoord, ik wist ook niet dat gezinnen aan vreselijke gevaren werden blootgesteld, maar nader onderzoek wees uit dat het een campagne is van Stichting Civitas Christiana en dat zij zich uitsluitend druk maken over, zoals ze dat zelf noemen, 'de losgeslagen seksualisering en schadelijke gender ideologie'. Ze zetten zich in voor de bescherming van het gezin, dat bestaat uit vader, moeder en kinderen. Gezinnen die uit twee vaders of twee moeders met kinderen bestaan, of éénoudergezinnen kunnen dus niet op hun bescherming rekenen, althans dat maak ik er uit op.

Reli-gekkies, als je denkt dat het nóg gekker kan, dan kan dat. De seksuele frustraties in eigen kring waar bijvoorbeeld incest onevenredig vaker voorkomt, wordt het liefst zoveel mogelijk weggemoffeld. Maar met enige regelmaat komt het toch naar buiten, ondanks alle indoctrinatie en de opgelegde verstikkende zwijgcultuur. Of het kapotmaken van levens van homoseksuelen die uit de gemeenschap worden gestoten. Ouders verbannen hun homoseksuele kinderen (mede door druk uit de gemeenschap) uit huis en willen ze niet meer kennen. En dan maar godvrezend zijn, want ja God ziet alles. Precies. Alles. Ook de liefdeloze manier zoals sommige gristelijken in het leven staan. Voor die mensen hoop ik zo dat er écht een dag des oordeels komt. Kunnen we nog es lachen.

Maar goed, de flyer dus. Er staat in te lezen dat Suitsupply reclame maakt met 'zeer seksuele taferelen'. Zeer seksueel? Zien we copulerende mensen? Wordt er gemasturbeerd? Naakte mensen die sodomie, cunnilingus, fellatio of pederastie bedrijven? Nee, het is die poster van die twee mannen in pak die elkaar zoenen. Als je dat 'zeer seksueel' noemt heb je toch een wat vertekend beeld van wat dat inhoudt, om het nog maar niet te hebben over hoe je dan zelf met seksualiteit omgaat. Maar ze gaan nog verder: 'deze zedeloze taferelen zijn overal op straat te zien, ook door kleine kinderen'. Euh, diezelfde kleine kinderen die in jullie besloten gemeenschap........?

Op de flyer staat de bewuste foto afgebeeld met een rood kruis door de gezichten van de twee mannen heen. Men kan deze petitie sturen naar de CEO van Suitsupply onder de noemer: 'Stop onsmakelijke reclame'. Gezin in Gevaar is erg gefixeerd op seks in het algemeen en op die van de lhbt-gemeenschap in het bijzonder, zo zag ik op hun webpagina. En het Reformatorisch Dagblad is het er dus eigenlijk wel mee eens, anders voeg je zo'n flyer niet in je krant. Misschien eens een petitie starten tegen de discriminatie en haatzaaierij van reli-gekkies in het algemeen en het Reformatorisch Dagblad en Stichting Civitas Christiana in het bijzonder. God houdt van anders geaarden, zijn eigen zoon had immers een zeer hechte vriendengroep van twaalf mannen.



dinsdag 27 maart 2018

Meer dan duizend woorden

1961. Louis Armstrong speelt voor zijn vrouw in Gizeh.

1974. Gay Pride Parade in New York.

1914. Zeldzame kleurenfoto van de Moulin Rouge
voor de brand van 1915.

1943. Amerikaanse soldaat voert een kitten.

1961. Bouw van de muur in Berlijn.